Adoptuj Labradoropis
Labrador Retriever · Nieznane · Seniory · 16 lata
Labradoropis, który przez 16 lat żył w rodzinie, trafił na ulicę jednej wieczorniej, zimnej nocy. Opowieść jest surowa: właściciel wygnał żonę i psa z domu. Kobieta poczuła się źle i wezwano pomoc medyczną. Przed transportem do szpitala kobieta jeszcze zdążyła krzyczeć do sąsiadki, że oddaje psa, bo nie ma już gdzie mieszkać. Toteż pies został zostawiony w chłodzie przy domu, aż inni sąsiedzi wezwali ratowników... Dni i tygodnie upłynęły. Dowiedzieliśmy się, że kobieta została wypuszczona ze szpitala, ale nie wróciła po psa. Nikt nawet nie zadzwonił. Myśleliśmy, że po 16 latach wspólnego życia, nawet jeśli nie było miejsca do zamieszkania, właścicielka wróci dla psa. Wiedzieliśmy, że podczas rozwiązywania problemu z mieszkaniem, zajmiemy się psem. Kluczowe było to, że właścicielka nie zniknęła. Jednak ona "zniczyła". A policja również potwierdziła: w tej rodzinie nikt nie chce już 16-letniego psa. Tak więc los starego psa to spędzenie jego złotych lat w schronisku. Drogi ochotnicy prowadzący psy! Wiemy, że lubicie akcję i energiczne spacery w lesie. Z starszymi psami, które powoli przekuję małe kawałki, jest bardziej "nudno". Ale mimo to bardzo byśmy byli wdzięczni, jeśli po bieganiu z aktywnymi psami zdążylibyście poświęcić trochę czasu starszym psom schroniska. Zrób kilkuminutową spacery wokół terenu schroniska, siedź z nimi, rozmawiaj z nimi, szczotkuj ich sierść. Gdybyś wiedział, jak im to dziękujemy za to małe uwage! Dla tych starych psów, w tym świecie, jesteśmy wszystkim, czym są, i ty...
Czytaj oryginał (lv)
Labradoropis, kurš ģimenē nodzīvojis 16 gadus, kādu vakaru tumsā un salā nonāca uz ielas. Stāsts ir skarbs: znots esot izlicis sievasmāti kopā ar suni no mājām. Sievietei kļuva slikti, tika izsaukta neatliekamā medicīniskā palīdzība. Pirms vešanas uz slimnīcu sieviete kaimiņienei vēl paspēja uzsaukt, ka no suņa atsakās, jo vairs neesot, kur dzīvot. Tā suns palika guļam pie mājas aukstumā, līdz citi kaimiņi izsauca glābējus… Gāja dienas un nedēļas. Uzzinājām, ka sieviete no slimnīcas jau ir izrakstīta, taču pie suņa tā arī nav atnākusi. Neviens pat nav piezvanījis. Mēs bijām iedomājušies, ka pēc 16 gadiem kopā, pat ja vēl nebūs kur dzīvot, saimniece pie suņa atnāks. Mēs zinājām, ka kamēr atrisināsies jautājums ar dzīvesvietu, suņopi pieskatīsim un aprūpēsim. Galvenais, lai saimniece nepazūd. Tomēr viņa “pazuda”. Un arī policija mums apstiprināja: šajā ģimenē 16 gadus veco suni nevienam vairs nevajag. Tā nu opītim liktenis lēmis vecumdienas vadīt patversmē. Mīļie brīvprātīgie suņu staidzinātāji! Mēs zinām, ka jums patīk darbība un raitas, aktīvas pastaigas mežā. Ar opīšiem, kuri lēnītēm čunčina mazus gabaliņus, ir “garlaicīgāk”. Un tomēr mēs būtu ļoti pateicīgi, ja pēc izskriešanās ar aktīvajiem suņiem kādu brītiņu veltītu arī patversmes večukiem. Iziet mazu aplīti kaut pa patversmes teritoriju, piesaulītē ar viņiem pasēdēt, parunāt, paķemmēt kažociņu. Ja jūs zinātu, cik viņi ir pateicīgi par šo kripatiņu uzmanības! Šiem opīšiem šajā pasaulē esam palikuši tikai mēs un jūs…
Zarejestrowane 3 miesiące temu
