Adottare Labradoropis
Labrador Retriever · Non noto · Anziano · 16 anni
Labradoropis, che aveva vissuto nella famiglia per 16 anni, è finito in strada una sera buia e fredda. La storia è dura: il proprietario aveva lasciato sua moglie e il cane fuori dalla casa. La donna si è sentita male e sono stati chiamati aiuti medici d'emergenza. Prima di essere portata in ospedale, la donna ha ancora gridato al suo vicino che stava abbandonando il cane, perché non c'era più posto dove vivere. Così il cane è rimasto disteso nel freddo davanti alla casa, fino a quando altri vicini hanno chiamato i soccorritori... Giorni e settimane sono passati. Abbiamo scoperto che la donna è già stata dimessa dall'ospedale, ma non è tornata a prendere il cane. Nessuno ha nemmeno telefonato. Pensavamo che dopo 16 anni trascorsi insieme, anche se non c'era più posto per vivere, il proprietario sarebbe tornato a prendere il cane. Sapevamo che mentre il problema dell'abitazione veniva risolto, avremmo curato il cane. La cosa principale era che il proprietario non scomparisse. Tuttavia, è scomparsa. E la polizia ha anche confermato: in questa famiglia, nessuno vuole più il cane di 16 anni. Quindi il destino del cane vecchio è trascorrere i suoi anni d'oro al rifugio. Carissimi volontari che accompagnano i cani in passeggio! Sappiamo che vi piace l'azione e le lunghe passeggiate vive e attive in foresta. Con i cani anziani che masticano lentamente piccoli pezzi, è più "noioso". Ma comunque saremmo molto grati se, dopo aver corso con i cani attivi, poteste dedicare un po' di tempo ai cani anziani del rifugio. Fate una breve passeggiata attorno ai terreni del rifugio, sedetevi con loro, parlate loro, spazzolate il pelo. Se sapeste quanto sono riconoscenti per questo piccolo pezzo di attenzione! Per questi cani vecchi, in questo mondo, siamo tutti ciò che resta, e voi...
Leggi originale (lv)
Labradoropis, kurš ģimenē nodzīvojis 16 gadus, kādu vakaru tumsā un salā nonāca uz ielas. Stāsts ir skarbs: znots esot izlicis sievasmāti kopā ar suni no mājām. Sievietei kļuva slikti, tika izsaukta neatliekamā medicīniskā palīdzība. Pirms vešanas uz slimnīcu sieviete kaimiņienei vēl paspēja uzsaukt, ka no suņa atsakās, jo vairs neesot, kur dzīvot. Tā suns palika guļam pie mājas aukstumā, līdz citi kaimiņi izsauca glābējus… Gāja dienas un nedēļas. Uzzinājām, ka sieviete no slimnīcas jau ir izrakstīta, taču pie suņa tā arī nav atnākusi. Neviens pat nav piezvanījis. Mēs bijām iedomājušies, ka pēc 16 gadiem kopā, pat ja vēl nebūs kur dzīvot, saimniece pie suņa atnāks. Mēs zinājām, ka kamēr atrisināsies jautājums ar dzīvesvietu, suņopi pieskatīsim un aprūpēsim. Galvenais, lai saimniece nepazūd. Tomēr viņa “pazuda”. Un arī policija mums apstiprināja: šajā ģimenē 16 gadus veco suni nevienam vairs nevajag. Tā nu opītim liktenis lēmis vecumdienas vadīt patversmē. Mīļie brīvprātīgie suņu staidzinātāji! Mēs zinām, ka jums patīk darbība un raitas, aktīvas pastaigas mežā. Ar opīšiem, kuri lēnītēm čunčina mazus gabaliņus, ir “garlaicīgāk”. Un tomēr mēs būtu ļoti pateicīgi, ja pēc izskriešanās ar aktīvajiem suņiem kādu brītiņu veltītu arī patversmes večukiem. Iziet mazu aplīti kaut pa patversmes teritoriju, piesaulītē ar viņiem pasēdēt, parunāt, paķemmēt kažociņu. Ja jūs zinātu, cik viņi ir pateicīgi par šo kripatiņu uzmanības! Šiem opīšiem šajā pasaulē esam palikuši tikai mēs un jūs…
Elencati 3 mesi fa
