Labradoropis adopteren
Labrador Retriever · Onbekend · Oud · 16 jaren
Labradoropis, die 16 jaar bij het gezin had gewoond, eindigde een avond in het donker en koud op straat. Het verhaal is hard: de eigenaar had zijn vrouw en hond uit het huis gehouden. De vrouw voelde zich niet goed en er werd spoedhulp gebeld. Voordat ze naar het ziekenhuis werden gebracht, lukte het de vrouw nog om tegen haar buurman te roepen dat ze de hond opgaf, omdat er geen plek meer was om te wonen. Dus de hond lag alleen in het koud door het huis tot andere buren de reddingsdienst belden... Dagen en weken gingen voorbij. We ontdekten dat de vrouw al uit het ziekenhuis is ontslagen, maar zij is nog niet teruggekomen voor de hond. Niemand heeft zelfs gebeld. We dachten dat na 16 jaren samen, ook al was er geen plek om te wonen, de eigenaar wel terug zou komen voor de hond. We wisten dat terwijl het huishoudelijk probleem werd opgelost, we voor de hond zouden zorgen. Het belangrijkste was dat de eigenaar niet zou verdwijnen. Toch deed ze dat. En de politie bevestigde het ook: in dit gezin wil niemand de 16-jarige hond meer. Dus is het lot van de oude hond om zijn gouden jaren in de dierenasiel door te brengen. Beste vrijwilligers die honden meenemen! We weten dat u graag actie en levendige, energieke wandelingen in het bos vindt. Met de oude honden die langzaam kleine stukjes eten, is het meer "verveeld". Maar toch zouden we heel dankbaar zijn als u, nadat u met de actieve honden bent gerend, een klein beetje tijd kunt reserveren voor de oude honden van het asiel. Doe een kort wandelingetje rond het asiel, zit bij hen, praat met hen, borstel hun vacht. Als u wist hoe dankbaar ze zijn voor deze kleine aandacht! Voor deze oude honden is in deze wereld, zijn wij alles wat er nog over is, en u...
Origineel lezen (lv)
Labradoropis, kurš ģimenē nodzīvojis 16 gadus, kādu vakaru tumsā un salā nonāca uz ielas. Stāsts ir skarbs: znots esot izlicis sievasmāti kopā ar suni no mājām. Sievietei kļuva slikti, tika izsaukta neatliekamā medicīniskā palīdzība. Pirms vešanas uz slimnīcu sieviete kaimiņienei vēl paspēja uzsaukt, ka no suņa atsakās, jo vairs neesot, kur dzīvot. Tā suns palika guļam pie mājas aukstumā, līdz citi kaimiņi izsauca glābējus… Gāja dienas un nedēļas. Uzzinājām, ka sieviete no slimnīcas jau ir izrakstīta, taču pie suņa tā arī nav atnākusi. Neviens pat nav piezvanījis. Mēs bijām iedomājušies, ka pēc 16 gadiem kopā, pat ja vēl nebūs kur dzīvot, saimniece pie suņa atnāks. Mēs zinājām, ka kamēr atrisināsies jautājums ar dzīvesvietu, suņopi pieskatīsim un aprūpēsim. Galvenais, lai saimniece nepazūd. Tomēr viņa “pazuda”. Un arī policija mums apstiprināja: šajā ģimenē 16 gadus veco suni nevienam vairs nevajag. Tā nu opītim liktenis lēmis vecumdienas vadīt patversmē. Mīļie brīvprātīgie suņu staidzinātāji! Mēs zinām, ka jums patīk darbība un raitas, aktīvas pastaigas mežā. Ar opīšiem, kuri lēnītēm čunčina mazus gabaliņus, ir “garlaicīgāk”. Un tomēr mēs būtu ļoti pateicīgi, ja pēc izskriešanās ar aktīvajiem suņiem kādu brītiņu veltītu arī patversmes večukiem. Iziet mazu aplīti kaut pa patversmes teritoriju, piesaulītē ar viņiem pasēdēt, parunāt, paķemmēt kažociņu. Ja jūs zinātu, cik viņi ir pateicīgi par šo kripatiņu uzmanības! Šiem opīšiem šajā pasaulē esam palikuši tikai mēs un jūs…
Gelist 3 maanden geleden
