Adoptujte Grace
Rhodesian Ridgeback · Ženský · Dospělý · 5 roky
Ahoj... jsem tady... stále cítím trochu nervozitu, když něco řeknu, tak možná mluvím trochu tiše... Nyní jsem zde v DOA. Dostal jsem se sem proto, že mý předchozí majitelé... no... mě nezabrali dobře. Ne mně a ani ostatní členové mé rodiny. Snažím se o tom nepřemýšlet příliš, ale... někdy je to stále ještě vidět ve mně. Jsem opravdu velmi zdržovaný. Noví lidé... pro mě jsou velmi děsiví. Tak raději se chci trochu schovat, aby mě neviděli. Říkají mi, že musím znovu naučit důvěru, ale to trvá čas. Mnoho času. Někdy pomůže sušenka, ale i tu často se neodvažuju přijmout. Je to tak stresující, že se mi začnou třást pánvičky. Také existuje spousta věcí, které jsem nikdy neuviděl nebo nedělal. Jít nahoru nebo dolů po schodech...? Ne, stále se neodvažuju. A výtah... oh ne. Vjedu dovnitř, ale jak se pohne, okamžitě se sesunou na pánvičky. Cítím se jako by se pod mými nohama ztrácí podlaha. Hrát si s míčem? To neznám. A hlasité zvuky? Už se tak straší, že se můj celý tělo napne. Televize nebo rádio... pro mě je to jako blesk, který najednou udělá hluk. A deštník... co to je znovu? Nikdy jsem jednoho neviděl! A upřímně doufám, že se mi nebude blížit. Takže jsem stále ještě trochu projekt, říkají tady. Ale opravdu se snažím. Chci tolik naučit, že lidé jsou bezpeční. že už nemusím být zase strach. že jednoho dne budu mít měkkou postel a někoho, kdo bude mít ke mně trpělivost. Možná jsi ty, kdo mi umožní, abych se věcem klidně přizpůsobil. Někdo, kdo mě netlakuje, ale šepče: "Máš čas. Jsi v bezpečí." Doufám... dokud to nebudu mít, zůstanu tady, trochu otřesený, ale také trochu nadějného.
Přečíst původní (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Zobrazeno před 2 měsíci
