Adotar Grace
Rhodesian Ridgeback · Fêmea · Adulto · 5 anos
Olá... Estou aqui... ainda me sinto um pouco nervoso em dizer algo, então talvez eu fale um pouco baixo... Estou ficando no DOA por enquanto. Acabei aqui porque meus antigos donos... bem... não cuidaram muito bem de mim. Nem eu nem o resto da minha família também. Tento não pensar muito sobre isso, mas... às vezes você ainda pode ver um pouco em mim. Na verdade, sou bastante tímido. Novas pessoas... as acho muito assustadoras. Então prefiro me esconder um pouco para que não me vejam. Eles dizem que preciso aprender a confiar novamente, mas isso leva tempo. Muito tempo. Às vezes um petisco ajuda, mas mesmo esse, muitas vezes não tenho coragem de aceitar. É tão estressante que minhas patas começam a tremer. Também há muitas coisas que nunca vi ou fiz. Subir ou descer uma escada...? Não, ainda não tenho coragem. E o elevador... ah não. Eu entro, mas assim que ele se move, eu fico de joelhos. Parece que o chão está caindo debaixo de mim. Brincar com uma bola? Não sei disso. E barulhos altos? Fico tão assustado que todo o meu corpo fica rígido. Um televisor ou rádio... para mim é como uma nuvem de trovão que faz barulho subitamente. E um guarda-chuva... o que é isso de novo? Nunca vi um! E honestamente, espero que ele não chegue muito perto. Então sou ainda um pouco um projeto, dizem aqui. Mas realmente estou fazendo o meu melhor. Quero muito aprender que as pessoas são seguras. Que eu não preciso ter medo novamente. Que talvez um dia eu tenha um colchão macio e alguém que tenha paciência comigo. Talvez você seja alguém que me permite me acostumar com as coisas calmamente. Alguém que não me empurra, mas sussurra: "Leve seu tempo. estás seguro." Espero... até lá eu vou ficar aqui, um pouco trêmulo, mas também um pouco esperançoso.
Ler original (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Listado há 2 meses
