Adopter Grace
Rhodesian Ridgeback · Kvinde · Voksen · 5 år
Hej... jeg er her... jeg føler mig stadig lidt nervøs for at sige noget, så måske taler jeg lidt stille... Jeg bor her hos DOA for nu. Jeg kom herhen, fordi mine tidligere ejere... jo... ikke tog god omsorg om mig. Ikke mig og ikke resten af min familie heller. Jeg prøver ikke at tænke for meget over det, men... nogle gange kan man stadig se det lidt i mig. Jeg er faktisk ret bleg. Nye mennesker... jeg finder dem meget skræmmende. Så foretrækker jeg at gemme mig lidt, så de ikke ser mig. De siger, at jeg skal lære at stole igen, men det tager tid. Mange år. En belønning hjælper iblandt, men selv den accepterer jeg ofte ikke. Det er så stressigt, at mine pæle begynder at riste. Der er også mange ting, som jeg aldrig har set eller gjort. At gå op eller ned ad en trækkæde...? Nej, jeg har stadig ikke modet. Og lift... åh nej. Jeg går ind, men lige så snart den bevæger sig, falder jeg ned på mine pæle. Det føles som om jorden forsvinder under mig. At spille med en bold? Jeg ved ikke hvad det er. Og høje lyde? Jeg bliver så bange, at mit hele legeme bliver stift. En TV eller radio... for mig er det som en tordensky, der pludselig laver lyd. Og en paraply... hvad er det egentlig? Jeg har aldrig set en! Og ærligt taget håber jeg, at den ikke kommer for tæt. Så jeg er stadig lidt et projekt, siger de her. Men jeg prøver virkelig. Jeg vil så meget lære, at mennesker er sikre. At jeg ikke behøver at være bange mere. At jeg måske en dag får en blød seng og nogen, der har tålmodighed med mig. Måske er du nogen, der lader mig blive vant til tingene roligt. Nogen, der ikke skynder mig, men hvisker: "Tag din tid. Du er tryg." Jeg håber det... Indtil da vil jeg være her, lidt rystende, men også lidt håbefulde.
Læs original (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Listet for 2 måneder siden
