Adopter Grace
Rhodesian Ridgeback · Hunn · Voksen · 5 år
Hei... jeg er her... jeg føler meg fortsatt litt nervøs for å si noe, så kanskje jeg snakker litt stille... Jeg bor her nå. Jeg endte opp her fordi mine tidligere eiere... vel... ikke tok godt hånd om meg. Ikke meg og ikke resten av familien min heller. Jeg prøver ikke å tenke for mye på det, men... noen ganger kan du fortsatt se det litt i meg. Jeg er faktisk ganske skremt. Nye mennesker... jeg finner dem veldig skremmende. Da foretrekker jeg å holde meg litt skjult slik at de ikke ser meg. De sier at jeg må lære å stole igjen, men det tar tid. Mye tid. En godbit hjelper noen ganger, men selv den har jeg ofte ikke modet til å akseptere. Det er så stressfullt at pene mine begynner å riste. Det er også mange ting jeg aldri har sett eller gjort. å gå opp eller ned en trapp...? Nei, jeg tør fortsatt ikke. Og lifta... nei. Jeg går inn, men så snart den beveger seg synker jeg ned på pene mine. Det føles som om jorden forsvinner under meg. å spille med en ball? Jeg vet ikke hva det er. Og store lyder? Jeg blir så skremt at hele kroppen min blir steinhård. En TV eller radio... for meg er det som en tordensky som plutselig lager lyd. Og en paraply... hva var det igjen? Jeg har aldri sett en! Og ærlig talt håper jeg den ikke kommer for nær. Så jeg er fortsatt en liten prosjekt, sier de her. Men jeg prøver virkelig mitt beste. Jeg vil så mye lære at mennesker er trygge. At jeg ikke trenger å være redd lenger. At jeg kanskje får en myk seng en dag og noen som har tålmodighet med meg. Kanskje du er noen som lar meg bli vant til tingene rolig. Noen som ikke presser meg, men hvisker: "Ta din tid. Du er trygg." Jeg håper så... helt til jeg er her, litt rystende, men også litt håpløs.
Les original (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Listet for 2 måneder siden
