Υιοθετήστε τον/την Grace
Rhodesian Ridgeback · Θηλυκό · Ενήλικας · 5 έτη
Γεια... Είμαι εδώ... Ακόμα νιώθω λίγο τρομαγμένος για να πω κάτι, οπότε ίσως μιλήσω λίγο σιγανά... Μένω τώρα στο DOA. Τελικά έφτασα εδώ γιατί οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες μου... ναι... δεν με φρόντισαν καλά. Ούτε εγώ ούτε οι άλλοι της οικογένειάς μου. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι πολύ γι' αυτό, αλλά... μερικές φορές μπορείς ακόμα να το βλέπεις λίγο σε μένα. Είμαι πραγματικά καταπονημένος. Νέοι άνθρωποι... τους βρίσκω πολύ φοβερούς. Τότε προτιμώ να κρυφτώ λίγο ώστε να με μην δουν. Λένε ότι χρειάζομαι να μάθω να εμπιστεύομαι ξανά, αλλά αυτό χρειάζεται χρόνο. Πολύ χρόνο. Μια τροφή μερικές φορές βοηθά, αλλά ακόμα κι αυτή την πιθανότητα συχνά δεν το θεωρώ. Είναι τόσο άνευ ειρήνης που τα πόδια μου αρχίζουν να τρέμουν. Υπάρχουν επίσης πολλά πράγματα που ποτέ δεν έχω δει ή κάνει. Να ανεβείς ή να κατεβείς μια σκάλα...; Όχι, ακόμα δεν το θεωρώ. Και ο ανελκυστήρας... ουάου. Είμαι μέσα, αλλά αμέσως που κινηθεί απλώνω τα πόδια μου. Φαίνεται ότι το έδαφος χάνεται κάτω από μένα. Να παίξεις με μια μπάλα; Δεν ξέρω αυτό. Και τα θορύβοι; Είμαι τόσο φοβισμένος που το σώμα μου τεντώνει. Ένας τηλεοράση ή ραδιόφωνο... για μένα είναι σαν ένας κεραυνός ο οποίος φτιάχνει θόρυβο απότομα. Και ένα ομπρέλα... τι είναι αυτό ξανά; Ποτέ δεν το έχω δει! Και ειλικρινά ελπίζω να μην χρειαστεί να μου πλησιάσει πολύ. Έτσι είμαι ακόμα ένα μικρό έργο, λένε εδώ. Αλλά προσπαθώ πραγματικά. Θέλω πολύ να μάθω ότι οι άνθρωποι είναι ασφαλείς. Ότι δεν χρειάζεται να φοβάμαι πια. Ότι ίσως μπορώ να έχω μια μαλακή κλίνη κάποτε και κάποιον που θα έχει υπομονή μαζί μου. Ίσως είσαι κάποιος που μου αφήνει να αποκτήσω χρόνο με ηρεμία. Κάποιος που δεν με κινδύνευσε, αλλά ψιθύρισε: "Πάρε τον χρόνο σου. Είσαι ασφαλής." Ελπίζω... Μέχρι τότε θα είμαι εδώ, λίγο τρεμόμενος, αλλά και λίγο ελπιδοφόρος.
Διάβασε αρχικό (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
