Adoptar a Grace
Rhodesian Ridgeback · Hembra · Adulto · 5 años
Hola... estoy aquí... aún siento un poco de nervios por decir algo, así que tal vez hable un poco en voz baja... Estoy quedándome en DOA por ahora. Terminé aquí porque mis anteriores dueños... bueno... no me trataron bien a mí ni a el resto de mi familia. Trato de no pensar demasiado al respecto, pero... a veces aún se puede ver un poco en mí. Soy bastante tímida. Las personas nuevas... las encuentro muy aterradoras. Entonces prefiero esconderme un poco para que no me vean. Dicen que necesito aprender a confiar nuevamente, pero eso toma tiempo. Muchísimo tiempo. A veces una golosina ayuda, pero incluso esa a menudo no me atrevo a aceptarla. Es tan estresante que mis patas comienzan a temblar. También hay muchas cosas que nunca he visto o hecho. Subir o bajar por una escalera...? No, aún no me atrevo. Y el ascensor... oh no. Entró, pero en cuanto se mueve me dejo caer sobre mis patas. Sienta como si el suelo se estuviera alejando bajo mí. Jugar con una pelota? No sé eso. Y los ruidos fuertes? Me asusto tanto que todo mi cuerpo se pone rígido. Una televisión o una radio... para mí es como una nube tormentosa que hace ruido de repente. Y una sombrilla... ¿qué es eso otra vez? Nunca he visto una! Y honestamente, espero que no se acerque demasiado. Así que todavía soy un poco un proyecto, dicen aquí. Pero realmente estoy intentando lo mejor posible. Quiero tanto aprender que las personas son seguras. Que ya no tenga que tener miedo. Que tal vez tenga un buen catre algún día y alguien que tenga paciencia conmigo. Tal vez tú seas alguien que me deje acostumbrarme a las cosas con calma. Alguien que no me empuje, sino que susurre: "Tómate tu tiempo. Estás a salvo." Espero... Hasta entonces estaré aquí, un poco temblorosa, pero también un poco esperanzadora.
Leer original (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado el mes pasado
