Adoptă Grace
Rhodesian Ridgeback · Feminin · Adult · 5 ani
Salut... Sunt aici... Încă mă simt puțin nervos că vorbesc, așa că poate o să vorbesc puțin mai tăcut... Sunt aici la DOA pentru moment. Am ajuns aici deoarece stăpânii mei anteriori... bineînțeles... nu m-au îngrijit bine. Nu eu, nici ceilalți din familia mea. Încerc să nu gândesc prea mult la asta, dar... uneori încă se mai vede puțin în mine. Sunt foarte retras. Oamenii noi... îi găsesc foarte speriați. Apoi prefer să mă ascund puțin ca ei să nu mă vadă. Ei spun că trebuie să învăț să mai cred din nou, dar ia timp. Foarte mult timp. Uneori un cadou mă ajută, dar chiar și acesta adesea nu am curajul să-l accept. Este atât de stresant că pâlșii îmi încep să se zbată. Există și multe lucruri pe care nu le-am văzut sau făcut niciodată. Să urci sau să coborâi pe scări...? Nu, încă nu am curajul. Și liftul... oh nu. Intru, dar când se mișcă mă prăbușesc pe pâlșii. Mă simt ca și cum pământul s-ar desprinde sub mine. Jucarea cu un balon? Nu știu ce e asta. Și zgomotele puternice? Mă sperie atât de tare că tot corpul îmi se încordează. O televizor sau un radio... pentru mine este ca o noroiere care face zgomot brusc. Și o umbrelă... ce e asta din nou? Niciodată nu am văzut una! Și sincer sper că nu vine prea aproape. Așa că sunt încă un fel de proiect, spuneau aici. Dar chiar încerc din toate puterile. Vreau atât de mult să învăț că oamenii sunt siguri. Că nu mai am de ce să am frică. Că o zi o să am un pat moale și cineva care are răbdare cu mine. Poate tu ești cineva care mă lasă să mă obișnuiesc cu lucrurile liniștit. Cineva care nu mă forțează, ci șoptește: „Ia-ți timpul. Ești în siguranță.” Sper asta... Până atunci voi fi aici, puțin tremurător, dar și puțin sperând.
Citire originală (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Listat acum 2 luni
