Adopter 800 milionów wyjątków
Krydsede raser · Ukendt
Vi glæder os med, at vi har Dyrereglementet. Fra 1997 og med forskellige ændringer indtil i dag. Vi har skrevet det i det: "Dyret, som er levende væsen, i stand til at opleve smerte, er ikke noget" (Artikel 1 stk. 1). I samme artikel trækker vi den konklusion: "Mennesket er skyldig dyret respekt, beskyttelse og omsorg." Herefter læser vi, at "Ethvert dyr kræver human behandling" (Artikel 5), hvilket i grund og grund er en gentagelse af det, der tidligere blev sagt om beskyttelse og omsorg. For at undgå alle tvivl siger Artikel 6 stk. 1a, at det er forbudt at mishandle dyr, og nogle få punkter beskriver præcis hvad der er forbudt. Højdepunktet er dog Artikel 6 stk. 1, hvor lovgiveren forbyder at dræbe dyr. I Artikel 35 læses hvilke straffe der er bestemt for personer, der bruger loven – bøde, begrænsning af friheden, bortførelse af friheden, maksimalt tre år. Den måde, jeg kort har præsenteret loven på, er et billede, som media skaber. Det følger af det, at samfundet støtter dyrebeskyttelse og omsorg, og at at behandle dyr dårligt og dræbe dem er strafbart. Fra én side kan man ikke hævde, at dette billede af loven er en løgn. Fra den anden side, ved at kende loven mere detaljeret, må man indstå, at sandheden er klippet så meget, at den er voldsomt forvrænget. For det første omfatter loven kun krybdyr. Der findes uden tvivl de stærkeste beviser for evnen til at opleve smerte i forhold til denne gruppe, men videnskaben tager allerede højtidelig højde for også dele af udkrydsdyr (f.eks. okser), hvilket loven ikke omfatter. For det andet, selvom det anerkendes, at dyret ikke er noget, blev der straks tilføjet, at "i spørgsmål, der ikke reguleres i loven, anvendes relevante bestemmelser om ting" (Artikel 1 stk. 2). Faktisk kan dyr jo købes, sælges, lejes, mistes - som ting. Husdyr har ejere, levende vilde er ejendom til Statskassen, og de...
Læs original (en)
Szczycimy się tym, że posiadamy Ustawę o ochronie zwierząt. Od 1997 roku, z różnymi zmianami, aż do dzisiaj. Zapisaliśmy w niej pewną oczywistość: „ Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą ” (Art. 1 ust. 1). W tym samym artykule wyciągnęliśmy wniosek: „ Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. ” Dalej czytamy, że „ Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania .” (Art. 5), co jest w zasadzie powtórzeniem, tego, co padło wcześniej o ochronie i opiece. Żeby nie było wątpliwości, art. 6 ust. 1a mówi, że zabrania się znęcania nad zwierzętami, a paręnaście podpunktów opisuje co konkretnie jest zabronione. Kulminacją zaś jest artykuł 6 ust. 1, gdzie ustawodawca zabrania zabijania zwierząt. W artykule 35 czytamy jakie kary przewidziano dla osób łamiących przepisy ustawy – grzywna, ograniczenie wolności, pozbawienie wolności, maksymalnie do trzech lat. Sposób w jaki pokrótce przedstawiłam ustawę jest obrazem, jaki kształtują media. Wynika z niego, że społeczeństwo popiera ochronę zwierząt i opiekę nad nimi, a krzywdzenie zwierząt i ich zabijanie jest karalne. Z jednej strony nie można postawić zarzutu, że taki opis ustawy jest kłamstwem. Z drugiej strony, znając ustawę bardziej szczegółowo, trzeba przyznać, że prawdę okrojono do tego stopnia, że uległa znacznemu zniekształceniu. Po pierwsze, ustawa obejmuje tylko zwierzęta kręgowe . Niewątpliwie najsilniejsze dowody na zdolność do cierpienia istnieją właśnie w odniesieniu do tej grupy, ale nauka bierze już pod uwagę także część zwierząt bezkręgowych (np. ośmiornice), czego ustawa już nie obejmuje. Po drugie, choć przyznano, że zwierzę nie jest rzeczą, to od razu dodano, że „ w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy ” (Art 1 ust. 2). Faktycznie, zwierzęta można przecież kupować, sprzedawać, dzierżawić, gubić – jak rzeczy. Zwierzęta domowe mają swoich właścicieli, żywe dzikie są własnością Skarbu Państwa, a dzi
Listet for 2 måneder siden
