Adopter 800 milionów wyjątków
Kryssbrett · Ukjent
Vi stolser på at vi har Dyreloven. Fra 1997 og med ulike endringer frem til i dag. Vi har skrevet inn en opphøyrighet: „Dyret, som levende vesen, i stand til å føle smerte, er ikke noe” (Artikkel 1 første ledd). I samme artikkel trakk vi konklusjonen: „Mennesket skylder det respekt, beskyttelse og omsorg.” Videre leses at „Hvert dyr krever human behandling.” (Artikkel 5), som i grunnen er en gjentakelse av det som ble sagt tidligere om beskyttelse og omsorg. For å unngå tvil, artikkel 6 første ledd a sier at det er forbudt å mishandle dyr, og ett parti punkter beskriver hva som spesifikt er forbudt. Høydepunktet er artikkel 6 første ledd, der lovgiver forbyr å drepe dyr. I artikkel 35 leses hvilke straffene som er forutsatt for personer som bryter lovens bestemmelser – bot, avgrenset frihet, eller fengsel, maksimalt tre år. Den måten jeg kort har presentert loven på, er et bilde som media har formet. Det følger av dette at samfunnet støtter dyrebeskyttelse og omsorg, og at å skade dyr og drepe dem er straffbart. På den ene siden kan man ikke hevde at denne beskrivelsen av loven er en løgn. På den andre siden, ved å kjenne loven mer detaljert, må man anerkjenne at sannheten er veltet slik at den har blitt sterkt forkortet. Først og fremst dekker loven bare kjøtt dyr. Det er uten tvil sterkeste bevis for smertefølelse i denne gruppen, men vitenskapen tar allerede hensyn til deler av uaktfødte dyr (f.eks. blæksprutter), som loven ikke dekker. Andrer, selv om det er anerkjent at dyret ikke er noe, ble det likevel lagt til at „i sakene som ikke er regulert i loven, skal relevante regler om ting anvendes på dyr” (Artikkel 1 første ledd). Faktisk kan dyrene selvfølgelig kjøpes, selges, leies, mistes – som ting. Husdyr har sine eiere, levende vild er eiendom til staten, og di
Les original (en)
Szczycimy się tym, że posiadamy Ustawę o ochronie zwierząt. Od 1997 roku, z różnymi zmianami, aż do dzisiaj. Zapisaliśmy w niej pewną oczywistość: „ Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą ” (Art. 1 ust. 1). W tym samym artykule wyciągnęliśmy wniosek: „ Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. ” Dalej czytamy, że „ Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania .” (Art. 5), co jest w zasadzie powtórzeniem, tego, co padło wcześniej o ochronie i opiece. Żeby nie było wątpliwości, art. 6 ust. 1a mówi, że zabrania się znęcania nad zwierzętami, a paręnaście podpunktów opisuje co konkretnie jest zabronione. Kulminacją zaś jest artykuł 6 ust. 1, gdzie ustawodawca zabrania zabijania zwierząt. W artykule 35 czytamy jakie kary przewidziano dla osób łamiących przepisy ustawy – grzywna, ograniczenie wolności, pozbawienie wolności, maksymalnie do trzech lat. Sposób w jaki pokrótce przedstawiłam ustawę jest obrazem, jaki kształtują media. Wynika z niego, że społeczeństwo popiera ochronę zwierząt i opiekę nad nimi, a krzywdzenie zwierząt i ich zabijanie jest karalne. Z jednej strony nie można postawić zarzutu, że taki opis ustawy jest kłamstwem. Z drugiej strony, znając ustawę bardziej szczegółowo, trzeba przyznać, że prawdę okrojono do tego stopnia, że uległa znacznemu zniekształceniu. Po pierwsze, ustawa obejmuje tylko zwierzęta kręgowe . Niewątpliwie najsilniejsze dowody na zdolność do cierpienia istnieją właśnie w odniesieniu do tej grupy, ale nauka bierze już pod uwagę także część zwierząt bezkręgowych (np. ośmiornice), czego ustawa już nie obejmuje. Po drugie, choć przyznano, że zwierzę nie jest rzeczą, to od razu dodano, że „ w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy ” (Art 1 ust. 2). Faktycznie, zwierzęta można przecież kupować, sprzedawać, dzierżawić, gubić – jak rzeczy. Zwierzęta domowe mają swoich właścicieli, żywe dzikie są własnością Skarbu Państwa, a dzi
Gratis konto — 10 kontakter inkludert
Listet forrige måned
