Adopter 800 milionów wyjątków
Croisé · Inconnu
Nous sommes fiers d'avoir la Loi sur la protection des animaux. Depuis 1997, avec diverses modifications, jusqu'à aujourd'hui. Nous l'avons inscrit dans celle-ci une certaine évidence : « L'animal, en tant qu'être vivant, capable de ressentir la douleur, n'est pas une chose » (Art. 1 par. 1). Dans le même article, nous avons tiré la conclusion : « L'homme lui doit le respect, la protection et la garde. » Plus loin, nous lisons que « Tout animal mérite un traitement humanitaire » (Art. 5), ce qui est essentiellement une répétition de ce qui avait été dit précédemment sur la protection et la garde. Pour éviter toute ambiguïté, l'article 6 par. 1a stipule qu'il est interdit de maltraiter les animaux, et plusieurs sous-paragraphes décrivent ce qui est spécifiquement interdit. La culmination est l'article 6 par. 1, où le législateur interdit l'abattage des animaux. Dans l'article 35, nous lisons quelles sanctions ont été prévues pour les personnes violant les dispositions de la loi – amendes, limitation de liberté, privation de liberté, au maximum trois ans. Le bref exposé que j'ai fait de la loi est l'image que construisent les médias. Elle montre que la société soutient la protection et l'assistance aux animaux, et que maltraiter et tuer des animaux est punissable. D'un côté, on ne peut pas reprocher que cette description de la loi soit un mensonge. D'un autre côté, connaissant plus en détail la loi, il faut reconnaître que la vérité a été coupée à ce point qu'elle a subi une distortion considérable. Premièrement, la loi s'applique uniquement aux animaux vertébrés. Il est indéniable que les preuves les plus fortes sur la capacité à souffrir proviennent justement de cette catégorie, mais la science tient déjà compte également de certains invertébrés (par exemple, les pieuvres), ce que la loi ne couvre pas. Deuxièmement, bien que l'on reconnaisse qu'un animal n'est pas une chose, on a immédiatement ajouté que « dans les questions non réglementées par la loi, les dispositions relatives aux choses s'appliquent aux animaux » (Art 1 par. 2). En effet, on peut acheter, vendre, louer, perdre un animal comme on le ferait avec une chose. Les animaux domestiques ont leurs propriétaires, les sauvages vivants appartiennent au Trésor public, et les…
Lire l'original (en)
Szczycimy się tym, że posiadamy Ustawę o ochronie zwierząt. Od 1997 roku, z różnymi zmianami, aż do dzisiaj. Zapisaliśmy w niej pewną oczywistość: „ Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą ” (Art. 1 ust. 1). W tym samym artykule wyciągnęliśmy wniosek: „ Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. ” Dalej czytamy, że „ Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania .” (Art. 5), co jest w zasadzie powtórzeniem, tego, co padło wcześniej o ochronie i opiece. Żeby nie było wątpliwości, art. 6 ust. 1a mówi, że zabrania się znęcania nad zwierzętami, a paręnaście podpunktów opisuje co konkretnie jest zabronione. Kulminacją zaś jest artykuł 6 ust. 1, gdzie ustawodawca zabrania zabijania zwierząt. W artykule 35 czytamy jakie kary przewidziano dla osób łamiących przepisy ustawy – grzywna, ograniczenie wolności, pozbawienie wolności, maksymalnie do trzech lat. Sposób w jaki pokrótce przedstawiłam ustawę jest obrazem, jaki kształtują media. Wynika z niego, że społeczeństwo popiera ochronę zwierząt i opiekę nad nimi, a krzywdzenie zwierząt i ich zabijanie jest karalne. Z jednej strony nie można postawić zarzutu, że taki opis ustawy jest kłamstwem. Z drugiej strony, znając ustawę bardziej szczegółowo, trzeba przyznać, że prawdę okrojono do tego stopnia, że uległa znacznemu zniekształceniu. Po pierwsze, ustawa obejmuje tylko zwierzęta kręgowe . Niewątpliwie najsilniejsze dowody na zdolność do cierpienia istnieją właśnie w odniesieniu do tej grupy, ale nauka bierze już pod uwagę także część zwierząt bezkręgowych (np. ośmiornice), czego ustawa już nie obejmuje. Po drugie, choć przyznano, że zwierzę nie jest rzeczą, to od razu dodano, że „ w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy ” (Art 1 ust. 2). Faktycznie, zwierzęta można przecież kupować, sprzedawać, dzierżawić, gubić – jak rzeczy. Zwierzęta domowe mają swoich właścicieli, żywe dzikie są własnością Skarbu Państwa, a dzi
Annoncé il y a 2 mois
