Adoptera 800 milionów wyjątków
Korsad ras · Okänd
Vi stoltar på att vi har Djurskyddslagen. Sedan 1997, med olika förändringar, till idag. Vi har skrivit in en viss självklarhet: "Djur, som ett levande väsen, förmögen till att känna smärta, är inte ett föremål" (Artikel 1 punkt 1). I samma artikel drar vi slutsatsen: "Människan är skyldig honom respekt, skydd och omsorg." Vidare läser vi att "Varje djur kräver human behandling." (Artikel 5), vilket i grunden är en upprepning av det som tidigare sagts om skydd och omsorg. För att undvika tvivel säger Artikel 6 punkt 1a att tortyr av djur är förbjudet, och flera underpunkter beskriver exakt vad som är förbjudet. Kulmen är Artikel 6 punkt 1, där lagstiftaren förbjuder dödandet av djur. I Artikel 35 läser vi vilka straff som förordnades för personer som bryter lagens bestämmelser – böter, begränsning av friheten, åtal, max tre år. Den korta sätt jag framställt lagen är en bild som media skapar. Det framgår att samhället stöder djurskydd och omsorg, och att skada på djur och deras död är straffbart. Från en sidan kan man inte hävda att denna beskrivning av lagen är en lögn. Från den andra sidan, när man känner till lagen mer detaljerat, måste man erkänna att sanningen har klyfts så mycket att den har blivit starkt förvrängd. Först, lagen gäller bara för kryphjärtade djur. Det finns utan tvekan starkaste bevisen för smärtförmågan just i detta fall, men vetenskapen tar nu också upp vissa ockrepsdjur (t.ex. skaldjukar), vilket lagen inte omfattar. Andra, även om man erkänt att ett djur inte är ett föremål, tillkom direkt att "i frågor som inte regleras av lagen gäller de bestämmelser som gäller för föremål" (Artikel 1 punkt 2). Faktiskt kan djur förstås köpa, sälja, hyra, förlora – som föremål. Haushundar har sina ägare, levande vilda djur är egendom till staten, och djur
Läs original (en)
Szczycimy się tym, że posiadamy Ustawę o ochronie zwierząt. Od 1997 roku, z różnymi zmianami, aż do dzisiaj. Zapisaliśmy w niej pewną oczywistość: „ Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą ” (Art. 1 ust. 1). W tym samym artykule wyciągnęliśmy wniosek: „ Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. ” Dalej czytamy, że „ Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania .” (Art. 5), co jest w zasadzie powtórzeniem, tego, co padło wcześniej o ochronie i opiece. Żeby nie było wątpliwości, art. 6 ust. 1a mówi, że zabrania się znęcania nad zwierzętami, a paręnaście podpunktów opisuje co konkretnie jest zabronione. Kulminacją zaś jest artykuł 6 ust. 1, gdzie ustawodawca zabrania zabijania zwierząt. W artykule 35 czytamy jakie kary przewidziano dla osób łamiących przepisy ustawy – grzywna, ograniczenie wolności, pozbawienie wolności, maksymalnie do trzech lat. Sposób w jaki pokrótce przedstawiłam ustawę jest obrazem, jaki kształtują media. Wynika z niego, że społeczeństwo popiera ochronę zwierząt i opiekę nad nimi, a krzywdzenie zwierząt i ich zabijanie jest karalne. Z jednej strony nie można postawić zarzutu, że taki opis ustawy jest kłamstwem. Z drugiej strony, znając ustawę bardziej szczegółowo, trzeba przyznać, że prawdę okrojono do tego stopnia, że uległa znacznemu zniekształceniu. Po pierwsze, ustawa obejmuje tylko zwierzęta kręgowe . Niewątpliwie najsilniejsze dowody na zdolność do cierpienia istnieją właśnie w odniesieniu do tej grupy, ale nauka bierze już pod uwagę także część zwierząt bezkręgowych (np. ośmiornice), czego ustawa już nie obejmuje. Po drugie, choć przyznano, że zwierzę nie jest rzeczą, to od razu dodano, że „ w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy ” (Art 1 ust. 2). Faktycznie, zwierzęta można przecież kupować, sprzedawać, dzierżawić, gubić – jak rzeczy. Zwierzęta domowe mają swoich właścicieli, żywe dzikie są własnością Skarbu Państwa, a dzi
Listade för 2 månader sedan
