Cani al traino adopteren
Kruisbried · Onbekend · Puppy · 4 maanden
De Apaca-onderzoek naar de wereld van hondensport gaat verder met bepaalde discipline die mogelijk onbekend zijn voor niet-afgezanten. Tegenover agility of gehoorzaamheid, hebben waarschijnlijk minder mensen ooit van bikejoring, skijoring, scootering, canicross, hondentrekking of sleddog gehoord. Dit zijn allemaal activiteiten waarbij lichamelijke inspanning samen met een hond in het zadel wordt uitgeoefend. De opleiding wordt uitgevoerd door de persoon samen met het dier, bij betrokkenheid van een hardloop die op verschillende manieren wordt geproduceerd. Bikejoring gebruikt een bergfiets, waarop de verzorger langs paden rijdt volgens het tempo van zijn hond, die voorop loopt, vastgemaakt aan de fiets. Skijoring en scootering zijn variaties van bikejoring, waarbij ski's of een speciale scooter geschikt voor het doel in plaats van een bergfiets worden gebruikt. Bij canicross rent de verzorger op voeten, vastgemaakt aan de hond via een riem, leiband en binnengordel. De langzamere vorm van canicross, uitgevoerd op bergpaden, is hondentrekking. Het dier krijgt specifieke opleiding die het leert correct voor zijn eigenaar te bewegen: bijvoorbeeld trekken van een gewicht dat passend is voor de situatie en de kenmerken van het dier, maar dat tegelijkertijd een zwaar object blijft dat het dier moet dragen volgens de instructies van de trainer. Zodra dit gedrag is geleerd, zal het gewicht de eigenaar zelf worden. De hond die voor dit soort omgang gekozen wordt mag niet te klein zijn of een pup. In dit geval ook, moet de band tussen hen harmonieus en diep zijn, de beheersing van de samenwerking gebalanceerd en respectvol, met de welzijn van de hond als prioriteit. Misschien is er een aparte discussie nodig over sleddog. Vandaag de dag is het ook een hondensportdiscipline geworden, maar zijn oorsprong is oud, teruggaand naar de tijd waarin noordelijke bevolkingsgroepen hondenrassen gebruikten als enige mogelijke voertuigen om de grote ijs- en sneeuwbedekte gebieden van hun regio's te doorkruisen. Op die tijd was het nodig om af te rekenen met de kracht van de honden om te overleven, om bewoonde gebieden te bereiken en de transport van voedsel en medicijnen veilig te stellen. Zoals verteld in de prestatie van de beroemde Balto en zijn hond- en menselijke medewerkers, die in 1925 dankzij een relay van hondensledjes in staat waren om de nodige antitoxine te brengen om difterie te bestrijden in een afgelegen Alaskase stad, die anders onbereikbaar was. Een verhaal uit het verleden dat ons kan helpen om nog een andere, niet-competitieve aspec van samenwerking tussen honden en mensen te herinneren.
Origineel lezen (it)
L’indagine di Apaca sul mondo degli sport cinofili continua con alcune discipline che forse risulteranno sconosciute ai non addetti ai lavori. Diversamente dall’agility dog o dall’obedience, infatti, probabilmente molte meno persone avranno sentito parlare di bikejoring, skijoring, scootering, canicross, dog trekking o sleddog. Sono tutte attività che prevedono di fare esercizio fisico insieme a un can al traino. L’allenamento viene svolto dall’uomo insieme all’animale, impegnati in una corsa prodotta da svariati mezzi. Il bikejoring si avvale della mountain bike, in sella alla quale il conduttore si avventura su percorsi e tracciati seguendo il ritmo del proprio cane, che trotta davanti a lui, legato alla bicicletta. Lo skijoring e lo scootering sono varianti del bikejorng, dove vengono utilizzati gli sci oppure un monopattino, specifico e adatto allo scopo, al posto della mountain bike. Nel canicross invece il conduttore corre a piedi assicurato al cane attraverso cintura, guinzaglio e pettorina. La versione lenta del canicross, praticata sui sentieri di montagna, è invece il dog trekking. Il cane riceve una determinata preparazione che gli insegna come muoversi correttamente davanti al padrone: per esempio tirando un peso, adeguato alla situazione e alle particolarità dell’animale, ma che è pur sempre un oggetto ingombrante che il cane deve imparare a trasportare seguendo i comandi dell’istruttore. Una volta assimilato il comportamento, il peso diventerà il padrone stesso. Il cane scelto per questo tipo di conduzione, va da sé, non potrà essere di taglia troppo piccola oppure un cucciolo. Vero è che, anche in questo caso, l’affiatamento fra i due deve essere armonioso e profondo, la gestione della corsa collaborativa e bilanciata per rispettare e mettere al primo posto il benessere del cane. Un discorso a parte merita forse lo sleddog. Oggi anch’esso è diventato una disciplina sportiva cinofila ma le sue origini sono antiche, risalgono ai tempi in cui le popolazioni nordiche utilizzavano slitte tirate da mute di husky come unico veicolo possibile per attraversare le immense distese ghiacciate e innevate dei loro territori. In quel caso avvalersi della forza dei cani era necessario alla sopravvivenza, per raggiungere i luoghi abitati e garantire il trasporto di cibo e medicinali. Come racconta l’impresa del celebre Balto e dei suoi compagni canini e umani, che nel 1925, grazie a una staffetta di slitte tirate dai cani, riuscirono a portare l’antitossina necessaria a combattere la difterite in una cittadina dell’Alaska altrimenti irraggiungibile. Una vicenda che appartiene al passato ma che può aiutarci a ricordare un altro aspetto, non agonistico, della cooperazione fra cani e uomini.
Gelist 4 maanden geleden
