Adopter Sonik
Krydsede raser · Mand
Hej! Mit navn er Sonik. Jeg er en hund i mellemstørrelse. Jeg blev født omkring maj 2014. Jeg kom først til dyrebeskytterforeningen den 9. november 2014, indtaget fra en intervention på Długa Street. Efter et par dage blev jeg adopteret af en familie med hus og have. Det så virkelig godt ud, familien, huset, have – en drøm om at leve! Desværre boede jeg fra midten af februar 2017 igen i dyrebeskytterforeningen. Ifølge min ejer hoppede jeg over hegn og løb konstant væk. Jeg endte i dyrebeskytterforeningen i Gliwice, og han ville ikke engang hente mig. Han overholdt ikke aftalen, fordi han ikke rapporterede mig til obligatorisk kastration hos dyrebeskytterforeningen. Han gjorde intet for mig, han brugte ikke tid med mig – det er derfor, jeg løb væk. Han prøvede ikke at arbejde med mig, jeg havde adgang til have og det var det. Den 5. oktober 2017 blev jeg igen adopteret af en familie fra Zabrze, som det viste sig, at jeg havde skiftet ejere i mellemtiden. Desværre må jeg have været født under en uheldig stjerne. Jeg holdt stadig rundt uden opsyn, sidste gang den 28. september 2022 blev jeg indtaget fra en intervention, jeg løb ved Pawliczka Street og Piotr Skarga Street. Jeg er en stærk hund, meget villig til at være sammen med mennesker, som jeg allerede kender. Jeg kan beskrives som glade og energisk! For folk, jeg tillider, viser jeg hele mit legeme, glæde og lykke, jeg hilser dem med hop og et smilende ansigt. På ture snupper jeg meget, jeg udfører grundlæggende kommandoer, og jeg vil ikke afvise en belønning. Jeg reagerer ikke på andre hunde, jeg fokuserer på personen. I det sidste hjem boede jeg selv med en anden hund. Måske fortjener jeg ikke ansvarlige mennesker? Sandsynligvis har ingen brydet sig om mig. Sådan går adoption. Det er trættende, for når folk kommer til dyrebeskytterforeningen interesseret i adoption, udfylder de et spørgeskema, og i kategorien "adfærdsvirksomhed" markerer de, at de vil arbejde. De vælger en dyrekasse, og for hunde går de på prøveture. Så plejefaren og hunden kan lære hinanden at kende, inden de flytter ind sammen. Adoption er aldrig tvunget, og det personale på dyrebeskytterforeningen elsker os rigtig meget. De tager sig af os, og hver gang en plejehund forlader dyrebeskytterforeningen oplever hvert medlem af personale det indeni. Nogle er glade og er helt overbevist om, at dette hus bliver det sidste. Andre sukker med bekymring. Andre tørker et tår, vifter os farvel. Det er derfor, jeg er så overrasket over, hvorfor jeg stadig vender tilbage til stedet, fra hvilket jeg forlod med mennesker, der bevidst og ansvarligt valgte at tage mig under deres omsorg. Jeg har nuværende vaccination, udparasittering. Jeg er chipset, og også kastreret. Jeg venter på et ansvarligt hjem! Fordi selv den bedste dyrebeskytterforening ikke kan erstattes af et rigtigt og kærligt hjem!
Læs original (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Listet for 5 måneder siden
