Sonik örökbefogadása
Keverék fajta · Férfi
Szia! A nevem Sonik. Egy közepes méretű kutyá vagyok. Körülbelül 2014. májusban születtem. Elsőként 2014. november 9-én kerültem az állatmenhelyre, egy Długa utcai beavatkozásból hozták. Néhány nappal később egy házzal és kerttel rendelkező család fogadott el. Nagyon jó volt, a család, a ház, a kert – egy álom valóra vált! Sajnos 2017 elejétől újra az állatmenhelyen élek. Az tulajdonosom szerint ugráltam a kerítéseken, és folyamatosan menekültem. Végül Gliwice-i állatmenhelyre kerültem, és ő nem akarta felvenni. Nem tette meg a megállapodást, mivel nem jelentette be a kötelező sterilizálást az állatmenhelyen. Semmit nem tett értem, nem időzött velem – ezért menekültem el. Nem próbált velem dolgozni, csak hozzáférést adtam a kerthez, ennyi. 2017. október 5-én ismét fogadtak egy Zabrze-i család, kiderült, hogy közben változtattam gazdára. Sajnos valószínűleg rossz csillag alatt születtem. Folyamatosan kóboroltam, utoljára 2022. szeptember 28-án kerültem vissza az állatmenhelyre, egy Pawliczka utcai és Piotr Skarga utcai beavatkozásból. Erős kutyá vagyok, nagyon szeretek időt tölteni azokkal a emberekkel, akiket már ismerek. Meg lehetne írni, mint vidám és energikus. Azoknak az embereknek teljes testemmel mutatom a boldogságomat, üdvözlöm őket ugrásokkal és mosollyal. Séta közben sokat szaglászom, végzem a alapparancsokat, és nem tagadom meg a ajándékot. Nem reagálok más kutyákra, a személyre koncentrálok. Az utolsó otthonomban egy másik kutyával én is éltem. Nem érdemlem meg a felelős embereket? Valószínűleg senki nem gondoskodott rólam. Így megy az átadás. Sajnálom, mert amikor emberek jönnek az állatmenhelyre, és érdeklődnek az átadás iránt, kitöltik a kérdőívet, és a „viselkedési munka” kategóriában megjelölik, hogy dolgozni fognak. Kiválasztanak egy állatot, és kutyák esetén próbamegtartásra mennek. Így a gondozó és a kutya megismerheti egymást, mielőtt együtt költöznek. Az átadás soha nem erőszakolt, és az állatmenhely dolgozói valóban szeretnek bennünket. Gondoskodnak rólunk, és minden alkalommal, amikor egy örökbefogadott kutya elhagyja az állatmenhelyt, mind a személyzet tagja belsőleg élzi át. Néhányan örülnek, és erősen hisznek abban, hogy ez lesz a legutolsó otthon. Mások megkönnyebbülten sóhajtanak. Mások letörölik a könnyüket, és búcsúznak tőlünk. Ezért vagyok annyira meglepve, hogy miért tértem vissza oda, ahonnan olyan emberekkel mentem el, akik tudatosan és felelősségteljesen döntöttek arról, hogy magukhoz vesznek. Jelenlegi vakcinázásom, parazitámentesítésem van. Mikrochippelt, és sterilizált. Várok egy felelős otthonra! Mert még a legjobb állatmenhely sem helyettesítheti a valódi és szeretetteljes otthon!
Olvasd el az eredetit (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Megjelent 5 hónappal ezelőtt
