Adottare Sonik
Incrocio · Maschio
Ciao! Il mio nome è Sonik. Sono un cane di media taglia. Sono nato intorno al maggio 2014. Sono arrivato per la prima volta nel rifugio animale il 9 novembre 2014, portato da un intervento in via Długa. Dopo alcuni giorni sono stato adottato da una famiglia con casa e giardino. Sembrava fantastico, la famiglia, la casa, il giardino - un sogno realizzato! Purtroppo, a metà febbraio 2017 ho di nuovo vissuto nel rifugio animale. Secondo il mio proprietario, saltavo i recinti e scappavo costantemente. Sono finito nel rifugio animale di Gliwice, e lui non voleva nemmeno riprendermi. Non ha rispettato l'accordo perché non mi ha segnalato per la castrazione obbligatoria nel rifugio animale. Non ha fatto nulla per me, non ha trascorso del tempo con me - è per questo che ho scappato. Non ha cercato di lavorare con me, avevo accesso al giardino e basta. Il 5 ottobre 2017 sono stato adottato nuovamente da una famiglia di Zabrze, si è scoperto che avevo cambiato padrone nel frattempo. Purtroppo devo aver preso una cattiva stella. Continuavo a girovagare senza supervisione, l'ultima volta il 28 settembre 2022 sono stato portato dentro da un intervento, stavo correndo vicino alla via Pawliczka e via Piotr Skarga. Sono un cane forte, molto desideroso di trascorrere tempo con le persone che già conosco. Posso essere descritto come allegro ed energico! Alle persone alle quali mi affido, mostro tutto il mio corpo, gioia e felicità, salutandole con salti e un viso sorridente. Durante le passeggiate annuso molto, eseguo comandi basilari e non rifiuto un premio. Non reagisco agli altri cani, mi focalizzo sulla persona. Nell'ultima casa vivevo anche con un altro cane. Veramente non merito persone responsabili? Probabilmente nessuno si è mai preoccupato di me. Così andrebbe l'adozione. È triste perché quando le persone vengono al rifugio animale interessate all'adozione, compilano un questionario, e nella categoria "lavoro comportamentale" indicano che lavoreranno. Scegliendo un animale, per i cani fanno passeggiate di prova. In modo che il custode e il cane possano conoscersi prima di trasferirsi insieme in casa. L'adozione non è mai forzata e il personale del rifugio animale ci ama davvero. Si prendono cura di noi e ogni volta che un cane in affidamento lascia il rifugio animale, ogni membro del personale lo vive internamente. Alcuni sono felici e credono fermamente che questa casa sarà l'ultima. Altri sospirano preoccupati. Altri asciugano una lacrima, salutandoci. Per questo sono così sorpreso perché continuo a tornare nel posto da cui sono uscito con persone che hanno deciso consapevolmente e responsabilmente di prendermi sotto la loro cura. Ho la vaccinazione e deparassitazione attuali. Sono identificato con microchip e castrato. Sto aspettando una casa responsabile! Perché nemmeno il miglior rifugio animale può sostituire una vera e amorevole casa!
Leggi originale (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati mese scorso
