Adopter Sonik
Kryssbrett · Hann
Hei! Mitt navn er Sonik. Jeg er en middels stor hund. Jeg ble født rundt mai 2014. Jeg kom første gang til dyrehjemmet den 9. november 2014, innbrakt fra en inngrep på Długa Street. Et par dager etter ble jeg adoptert av en familie med hus og have. Det så bra ut, familien, huset, havna - en drøm i virkeligheten! Dessverre levde jeg igjen i dyrehjemmet fra midten av februar 2017. Ifølge eieren min hoppet jeg over hekker og løp kontinuerlig bort. Jeg endte opp i dyrehjemmet i Gliwice, og han ville ikke engang hente meg. Han brøt avtalen fordi han ikke rapporterte meg til obligatorisk kastrering i dyrehjemmet. Han gjorde ingenting for meg, han brukte ikke tid med meg – det er derfor jeg løp bort. Han prøvde ikke å jobbe med meg, jeg hadde tilgang til havna og det var det. Den 5. oktober 2017 ble jeg igjen adoptert av en familie fra Zabrze, som viste seg at jeg hadde skiftet eiere i mellomtiden. Dessverre måtte jeg ha blitt født under et uheldig stjernen. Jeg fortsatte å løpe uten tilsyn, sist gang den 28. september 2022 ble jeg innbrakt fra en inngrep, jeg løp nær Długa Street og Piotr Skarga Street. Jeg er en sterk hund, veldig villig til å bruke tid med folk jeg allerede kjenner. Jeg kan beskrives som glad og energisk! For folk jeg tillit til, viser jeg hele kroppen, glede og lykke, og hilser dem med hopp og et smilende ansikt. På promenader snuser jeg mye, jeg utfører grunnkommandos, og jeg vil ikke si nei til en belønning. Jeg reagerer ikke på andre hunder, jeg fokuserer på personen. I det siste hjemmet levde jeg selv med en annen hund. Må jeg virkelig ikke fortjene ansvarlige mennesker? Sannsynligvis har ingen gitt meg noe. Slik blir adopsjon. Det er trist fordi når folk kommer til dyrehjemmet interessert i adopsjon, fyller de ut en spørsmålskjema, og i kategorien "atferdsarbeid" merker de at de vil jobbe. De velger et dyr, og for hunder går de på prøvepromenader. Så pleier og hund kan bli kjent med hverandre før de flytter sammen hjemmefra. Adopsjon er aldri tvungen, og personalen i dyrehjemmet elsker oss virkelig. De tar seg av oss og hver gang en fosterhund forlater dyrehjemmet, føler hver medarbeider det intern. Noen er glade og sterkt overbevist om at dette hjemmet vil være det siste. Andre sukker med bekymring. Andre tørker en tår og vinker oss farvel. Det er derfor jeg er så overrasket over hvorfor jeg fortsatt kommer tilbake til stedet fra hvor jeg forlot med mennesker som bevisst og ansvarlig valgte å ta meg under sin omsorg. Jeg har nåværende vaksiner, deworming. Jeg er chipset, og også kastrert. Jeg venter på et ansvarlig hjem! Fordi selv det beste dyrehjemmet ikke kan erstatte et virkelig og kjærlig hjem!
Les original (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Listet for 5 måneder siden
