Sonik adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Hallo! Mijn naam is Sonik. Ik ben een middelgrote hond. Ik werd rond mei 2014 geboren. Ik kwam voor het eerst in het dierenasiel op 9 november 2014, aangebracht vanwege een interventie op Długa Street. Na een paar dagen werd ik geadopteerd door een gezin met een huis en tuin. Het zag er geweldig uit, het gezin, het huis, de tuin - een droomuitkering! Helaas woonde ik van midden februari 2017 weer in het dierenasiel. Volgens mijn eigenaar sprong ik over hekken en rende ik voortdurend weg. Ik belandde in het dierenasiel in Gliwice, en hij wilde zelfs niet meer komen ophalen. Hij heeft de overeenkomst niet nakomen omdat hij mij niet had laten castreren volgens het dierenasiel. Hij deed niets voor mij, hij bracht geen tijd met mij door - daarom rende ik weg. Hij probeerde niet met mij te werken, ik had toegang tot de tuin en dat was het. Op 5 oktober 2017 werd ik opnieuw geadopteerd door een gezin uit Zabrze, blijkt dat ik in de tussentijd andere eigenaren had. Helaas moet ik onder een ongelukkige ster zijn geboren. Ik bleef zonder toezicht rondlopen, de laatste keer op 28 september 2022 werd ik aangebracht vanwege een interventie, ik rende bij Pawliczka Street en Piotr Skarga Street. Ik ben een sterke hond, erg op vriendschappelijke omgang met mensen die ik al kennis heb. Ik kan als vrolijk en energiek worden beschreven! Voor mensen die ik vertrouw, toon ik mijn hele lichaam, blijheid en geluk, ik groet ze met sprongen en een stralend gezicht. Tijdens wandelingen ruik ik veel, ik doe basiscommando's en ik weiger geen lekkernij. Ik reageer niet op andere honden, ik richt me op de persoon. In het laatste huis heb ik zelfs samen met een andere hond gewoond. Verdiende ik echt geen verantwoordelijke mensen? Waarschijnlijk heeft niemand zich om me bekommerd. Zo zou adoptie moeten gaan. Het is jammer, want wanneer mensen naar het dierenasiel komen en interesse hebben in adoptie, vullen ze een vragenlijst in, en in de categorie "gedragstherapie" markeren ze dat ze willen werken. Ze kiezen een dier, en voor honden gaan ze op proevenwandeling. Zo kunnen zorgverlener en hond elkaar leren kennen voordat ze samen in het huis gaan wonen. Adoptie wordt nooit gedwongen, en het personeel van het dierenasiel houdt echt van ons. Ze zorgen voor ons en wanneer een hond uit het dierenasiel vertrekt, ervaart elke medewerker dit intern. Sommigen zijn blij en geloven sterk dat dit het laatste thuis zal zijn. Anderen zuchten met zorgen. Anderen veegen een traan weg terwijl ze ons uitwaveden. Daarom ben ik zo verbaasd waarom ik steeds terugkom naar de plek waar ik met mensen vertrok die bewust en verantwoordelijk beslisten om mij onder hun hoede te nemen. Ik heb huidige vaccinatie, ontworming. Ik ben gechipt en ook gecastreerd. Ik wacht op een verantwoorde thuis! Want zelfs het beste dierenasiel kan geen echte liefdevolle thuis vervangen!
Origineel lezen (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Gelist 3 maanden geleden
