Sonik adoptieren
Mischling · Männlich
Hallo! Mein Name ist Sonik. Ich bin ein mittelgroßer Hund. Ich wurde um Mai 2014 geboren. Ich kam erstmals am 9. November 2014 in das Tierheim, aus einer Intervention an der Długa Straße gebracht. Nach ein paar Tagen wurde ich von einer Familie mit Haus und Garten adoptiert. Es sah toll aus, die Familie, das Haus, der Garten – ein Traum! Leider lebte ich ab Mitte Februar 2017 erneut im Tierheim. Laut meinem Besitzer sprang ich über Zäune und lief ständig weg. Ich landete im Tierheim in Gliwice, und er wollte mich sogar nicht abholen. Er hat sich nicht an das Abgabesystem gehalten, weil er mich nicht für die obligatorische Kastration im Tierheim gemeldet hatte. Er hat für mich nichts getan, er hat keine Zeit mit mir verbracht – deshalb bin ich weggelaufen. Er hat nicht versucht, mit mir zu arbeiten, ich hatte Zugang zum Garten und das war's. Am 5. Oktober 2017 wurde ich erneut von einer Familie aus Zabrze adoptiert, da sich herausstellte, dass ich in der Zwischenzeit einen neuen Besitzer hatte. Leider muss ich unter einem unglücklichen Stern geboren worden sein. Ich lief ohne Aufsicht herum, das letzte Mal am 28. September 2022, wurde ich aus einer Intervention hereingebracht, ich lief nahe an der Straße Pawliczka und Piotr Skarga Straße. Ich bin ein starker Hund, sehr daran interessiert, Zeit mit Menschen zu verbringen, die ich bereits kenne. Ich kann als fröhlich und energisch beschrieben werden! Für Menschen, denen ich vertraute, zeige ich meinen ganzen Körper, Freude und Glück, begrüße sie mit Sprüngen und einem lächelnden Gesicht. Auf Spaziergängen schnüffle ich viel, befolge grundlegende Befehle und lehne keinen Leckerbissen ab. Ich reagiere nicht auf andere Hunde, ich konzentriere mich auf die Person. In dem letzten Zuhause lebte ich sogar mit einem anderen Hund zusammen. Verdiene ich wirklich keine verantwortungsvollen Menschen? Wahrscheinlich hat niemand auf mich geachtet. So würde die Vermittlung ablaufen. Es ist traurig, denn wenn Leute interessiert in das Tierheim kommen, um eine Adoption zu beantragen, füllen sie ein Fragebogen aus, und in der Kategorie „Verhaltensarbeit“ prüfen sie, ob sie daran arbeiten werden. Sie wählen ein Tier aus, und für Hunde gehen sie auf Probetouren. Damit die Pflegeperson und der Hund sich vor dem Einzug in das Haus kennen lernen können. Die Vermittlung ist niemals gezwungen, und das Personal im Tierheim liebt uns wirklich. Sie kümmern sich um uns und jedes Mitglied des Personals erlebt es innerlich, wenn ein Pflegehund das Tierheim verlässt. Einige sind glücklich und stark daran überzeugt, dass dieses Zuhause das letzte sein wird. Andere seufzen vor Sorge. Andere blasen einen Tränen, winken uns ab. Deshalb bin ich so überrascht, warum ich immer wieder zu dem Ort zurückkehre, von dem ich mit Leuten, die bewusst und verantwortungsvoll beschlossen haben, mich unter ihre Pflege zu nehmen, gegangen bin. Ich habe aktuelle Impfungen, Entwurmung. Ich bin gechippt und kastriert. Ich warte auf ein verantwortungsvolles Zuhause! Weil selbst das beste Tierheim kein echtes und liebevolles Zuhause ersetzen kann!
Original lesen (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Eingestellt vor 5 Monaten
