Adoptera Sonik
Korsad ras · Han
Hej! Mitt namn är Sonik. Jag är en mediumstor hund. Jag föddes runt maj 2014. Jag kom först till djurhemmet den 9 november 2014, inlämnad från en intervention på Długa Street. Efter några dagar adopterades jag av en familj med ett hus och trädgård. Det såg utmärkt ut, familjen, huset, trädgården – en dröm i realitet! Tyvärr bodde jag igen i djurhemmet från mitten av februari 2017. Enligt min ägare hoppade jag över staket och sprang hela tiden iväg. Jag hamnade i djurhemmet i Gliwice, och han ville inte ens hämta mig. Han bröt avtalet eftersom han inte rapporterade mig för obligatorisk kastrering vid djurhemmet. Han gjorde ingenting för mig, han tog inte tid med mig – därför sprang jag iväg. Han försökte inte arbeta med mig, jag hade tillgång till trädgården och det var allt. Den 5 oktober 2017 adopterades jag igen av en familj från Zabrze, som det visade sig hade jag bytt ägare under tiden. Tyvärr måste jag ha fötts under en olycklig stjärna. Jag fortsatte att springa runt utan uppsikt, sist gången den 28 september 2022 togs jag in från en intervention, jag sprung i närheten av Pawliczka Street och Piotr Skarga Street. Jag är en stark hund, mycket villig att spendera tid med folk jag redan känner. Jag kan beskrivas som glad och energisk! Till människor jag förtroende för visar jag hela mitt kroppsspråk, glädje och lycka, hälsar dem med hopp och ett leende. På promenader doftar jag mycket, jag utför grundkommandon och kommer inte att avvisa en belöning. Jag reagerar inte på andra hundar, jag fokuserar på personen. I det senaste hemmet bodde jag även med en annan hund. Betyder det att jag verkligen inte förtjänar ansvarsfulla människor? Sannolikt gick ingen upp för mig. Så skulle adoptionen gå till. Det är skönt att när människor kommer till djurhemmet intresserade av adoption fyller de i en frågeformulär, och i kategorin "beteendearbete" markerar de att de kommer att arbeta. De väljer ett djur, och för hundar går de på provpromenader. Så att vaktaren och hunden får lära känna varandra innan de flyttar hem tillsammans. Adoption är aldrig tvingande, och personalen vid djurhemmet älskar oss verkligen. De tar hand om oss och varje gång en fosterdjur lämnar djurhemmet upplever varje medlem av personalen det inre. Vissa är glada och starkt övertygade om att detta hem kommer att vara det sista. Andra suckar oroligt. Andra torkar en tår och vinkar oss hej. Därför är jag så förvånad över varför jag fortfarande återvänder till platsen från vilken jag lämnade med människor som medvetet och ansvarsfullt valde att ta mig under deras vård. Jag har aktuella vaccinationer, borttagning av parasiter. Jag är märkt, och också kastrerad. Jag väntar på en ansvarsfull hemma! För även det bästa djurhem kan inte ersätta ett verkligt och kärlekfullt hem!
Läs original (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Listade för 4 månader sedan
