Adoptar a Sonik
Mestizo · Macho
¡Hola! Mi nombre es Sonik. Soy un perro de tamaño medio. Nací alrededor de mayo de 2014. Llegué por primera vez al refugio de animales el 9 de noviembre de 2014, traído desde una intervención en la calle Długa. Después de unos días fui adoptado por una familia con casa y jardín. ¡Parecía genial, la familia, la casa, el jardín, ¡un sueño hecho realidad! Lamentablemente, desde mediados de febrero de 2017 volví a vivir en el refugio de animales. Según mi dueño, saltaba vallas y escapaba constantemente. Finalmente terminé en el refugio de Gliwice y ni siquiera quiso recogerme. No cumplió el acuerdo porque no me reportó para la castración obligatoria en el refugio de animales. No hizo nada por mí, no pasó tiempo conmigo, por eso escapé. No intentó trabajar conmigo, tenía acceso al jardín y ya está. El 5 de octubre de 2017 fui adoptado nuevamente por una familia de Zabrze, resultó que había cambiado de propietarios en el transcurso. Lamentablemente, debo haber nacido bajo una mala estrella. Seguí andando sin supervisión, la última vez el 28 de septiembre de 2022, fui traído desde una intervención, estaba corriendo cerca de las calles Pawliczka y Piotr Skarga. Soy un perro fuerte, muy deseoso de pasar tiempo con personas que ya conozco. Se puede describirme como alegre y activo. A las personas a las que confío, muestro todo mi cuerpo, alegría y felicidad, saludándolas con saltos y una cara sonriente. En las caminatas huelo mucho, realizo órdenes básicas y no rechazaré un bocado. No reacciono a otros perros, me concentro en la persona. En la última casa incluso viví con otro perro. ¿Realmente no merezco personas responsables? Probablemente nadie se preocupó por mí. Así sería la adopción. Es triste porque cuando las personas vienen al refugio de animales interesadas en la adopción, llenan un cuestionario, y en la categoría "trabajo conductual" marcan que trabajarán. Eligen un animal y, para los perros, hacen paseos de prueba. Así el cuidador y el perro pueden conocerse antes de mudarse juntos a la casa. La adopción nunca es forzada y el personal del refugio de animales realmente nos aman. Cuidan de nosotros y cada vez que un perro de acogida sale del refugio de animales, cada miembro del personal lo vive internamente. Algunos están felices y creen firmemente que esta casa será la última. Otros suspiran con preocupación. Otros se limpiaron una lágrima, despidiéndose de nosotros. Por eso estoy tan sorprendido de por qué sigo regresando al lugar del que salí con personas que decidieron consciente y responsablemente tomarme bajo su cuidado. Tengo vacunas actuales, desparasitación. Estoy identificado con microchip y también castrado. ¡Estoy esperando una casa responsable! Porque incluso el mejor refugio de animales no puede reemplazar una casa real y amorosa!
Leer original (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado el mes pasado
