Adoptoi Sonik
Rasvahybridi · Mies
Hei! Nimeni on Sonik. Olen keskikokoinen koira. Minä syntynyt noin toukokuussa 2014. Tulin eläinsuojelukeskuksen ensimmäisen kerran 9. marraskuuta 2014, tuotu toiminnasta Długa Street. Muutaman päivän jälkeen minua adoptoidaan perheelle, jolla on talo ja puutarha. Se näytti todella hyvältä, perhe, talo, puutarha – unelmani toteutui! Valitettavasti keskivuoden alusta 2017 minä jälleen asuin eläinsuojelukeskuksessa. Omistajan mukaan minä hyppäsin aidat yli ja juoksin pois jatkuvasti. Minä päädyin eläinsuojelukeskuksiin Gliwice, ja hän ei edes halunnut ottaa minua takaisin. Hän ei noussut sopimuksen mukaisesti, koska hän ei ilmoittanut minua pakolliseen sterilointiin eläinsuojelukeskuksessa. Hän ei tehnyt mitään minulle, hän ei viihdyttänyt minua – siksi minä juoksin pois. Hän ei yrittänyt työskennellä kanssani, minulla oli pääsy puutarhaan ja sitten lopuksi. 5. lokakuuta 2017 minua adoptoidaan uudelleen perheelle Zabrze, kuten kävi ilmi, minulla oli vaihtanut omistajia välillä. Valitettavasti minun täytyy olla syntynyt epäonnistuneella tähdellä. Jatkoin juoksemista ilman valvontaa, viimeksi 28. syyskuuta 2022 minä tuotiin toiminnasta, minä juoksin lähellä Pawliczka Street ja Piotr Skarga Street. Olen vahva koira, erittäin halukas viettoon ihmisten kanssa, joita jo tiedän. Minä voidaan kuvata iloisena ja energisena! Ihmisille, joita luotan, näytän koko kehoni, ilon ja inhimillisyyden, toivoten heitä hyppyjä ja hymyilevällä kasvolla. Kävelyissä minä haukkuu paljon, suoritan peruskomentoja, eikä minä kiellä ruokaa. Minä en reagoi muihin koiriin, keskityn henkilöön. Viimeisessä kodissani minä asuin myös toisen koiran kanssa. Eikö minun täytyisi ansaita vastuullisia ihmisiä? Todennäköisesti kukaan ei huolinut minua. Näin adoption olisi menossa. On valitettavaa, koska kun ihmiset tulevat eläinsuojelukeskukselle, jotka ovat kiinnostuneita adoptoinnista, he täyttävät kyselylomakkeen, ja kategoriassa "käyttäytymistyö" he merkitsevät, että he työskentelevät. He valitsevat eläimen, ja koirille he tekevät kokeilu kävelyitä. Jotta hoitaja ja koira voivat tutustua toisiinsa ennen kuin he siirtyvät kotiin yhdessä. Adoption ei ole pakottava, ja eläinsuojelukeskuksen henkilökunta rakastaa meitä todella. He hoitavat meitä ja aina kun hoitokoirat poistuvat eläinsuojelukeskuksesta, jokainen henkilökunnan jäsen kokee sen sisäisesti. Joillakin on iloa ja vahva usko siihen, että tämä koti on lopullinen. Joillain on huoli ja hengähtää. Joillain pyyhkii kuunnelmaa, heiluttaa meitä hyvästelemään. Siksi olen niin yllättynyt siitä, miksi minä jälleen palaan paikkaan, josta lähdin ihmisten kanssa, jotka tietoisesti ja vastuullisesti päättivät ottaa minut huoleen. Minulla on nykyiset rokotukset, deparasitoitiin. Olen kylpyhuonekortilla ja myös steriloidulla. Minä odotan vastuullista kotia! Koska vaikka parhaankin eläinsuojelukeskus ei voi korvata todellista ja rakastavaa kotia!
Lue alkuperäinen (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Listattu 5 kuukautta sitten
