Adoptă Sonik
Rasă mixtă · Masculin
Salut! Numele meu este Sonik. Sunt un câine de dimensiuni medii. Am născut în jurul lui mai 2014. Am ajuns prima dată la adăpostul pentru animale pe 9 noiembrie 2014, adus dintr-o intervenție de pe strada Długa. După câteva zile am fost adoptat de o familie cu casă și grădină. Părea minunat, familia, casa, grădina – un vis realizat! Din păcate, de la mijlocul lunii februarie 2017 am trăit din nou în adăpostul pentru animale. Conform proprietarului meu, mă aruncam peste garduri și mă îndepărtau continuu. Am ajuns în adăpostul pentru animale din Gliwice, iar el nici măcar nu a vrut să mă ia. Nu s-a conformat acordului deoarece nu m-a raportat pentru sterilizarea obligatorie din adăpostul pentru animale. Nu a făcut nimic pentru mine, nu a petrecut timp cu mine – de aceea m-am îndepărtat. Nu a încercat să lucreze cu mine, aveam acces la grădină și gata. Pe 5 octombrie 2017 am fost adoptat din nou de o familie din Zabrze, s-a dovedit că îmi schimbasem proprietarii în timp. Din păcate, trebuie să fi fost născut sub o stea nefericită. M-am dus încontinuu fără supraveghere, ultima oară pe 28 septembrie 2022, am fost adus dintr-o intervenție, mă plimbam lângă strada Pawliczka și strada Piotr Skarga. Sunt un câine puternic, foarte dornic de a petrece timp cu oamenii pe care îi cunosc deja. Îl pot descrie ca vesel și energic! Pentru oamenii pe care îi încredințez, îmi arăt întregul corp, bucuria și fericirea, îi salut cu sărituri și o față zâmbitoare. La plimbări mirobesc mult, execut comenzi de bază și nu refuz un gustare. Nu reacționez la alte câini, mă concentrez asupra persoanei. În ultima casă am trăit chiar cu un alt câine. Eu nu merit cu adevărat oameni responsabili? Probabil nimeni nu s-a interesat de mine. Așa ar trebui să fie adoptarea. Este trist pentru că atunci când oamenii vin la adăpostul pentru animale interesați de adoptare, completează un chestionar, iar în categoria „lucrul asupra comportamentului” marchează că vor lucra. Aleg un animal, iar pentru câini merg la plimbări de probă. Astfel, îngrijitorul și câinele pot se cunoască înainte de a intra împreună în casă. Adoptarea nu e forțată, iar personalul din adăpostul pentru animale ne iubește cu adevărat. Se ocupă de noi și oricând un câine de colectare părăsește adăpostul pentru animale, fiecare membru al personalului simte acest lucru din interior. Unii sunt fericiți și cred ferm că această casă va fi ultima. Alții suspiră cu îngrijorare. Alții șterg o lacrimă, ne salută. De aceea sunt atât de surprins de ce mi se întâmplă din nou să revin în locul din care am plecat cu oameni care au decis conștiincios și responsabil să mă ia sub grija lor. Am vaccinare actuală, deworming. Sunt identificat cu microcip, de asemenea sterilizat. Aștept o casă responsabilă! Pentru că chiar și cel mai bun adăpost pentru animale nu poate înlocui o casă reală și iubită!
Citire originală (pl)
Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi.Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku!
Listat acum 5 luni
