Il cane ha un grande impatto ambientale adopteren
Kruisbried · Onbekend · Puppy · Leeftijd onbekend
Maar is het echt handig voor de wetenschap en het milieu om te wijten aan de keuze een hond te hebben? Diegenen die zich zorgen maken over het milieu, de natuur, dieren, de aarde en zelfs de toekomst van soorten, inclusief mensen, stellen zich eerst de vraag welke acties ze kunnen ondernemen om klimaatverandering tegen te gaan. Hergebruiken is zeker de meest voorkomende dagelijkse actie van deze mensen, dezelfde mensen die zero-kilometer voedsel consumeren, traditionele gloeilampen vervangen door laagverbruiksgloeilampen en, als ze het zich kunnen permitteren, ook hun huishoudelijke energiebronnen vervangen. Ongeacht het feit dat, volgens veel milieubewustzijn rapporten, de meeste van deze "morele" gedragingen - inclusief hergebruiken - een hoog ethisch waarde hebben maar weinig invloed hebben op emissies (ongeveer 10% van het totaal) tenzij ze worden gevolgd door publieke beleidsperspectieven, wat weinig weten en steeds weer wordt opgemerkt als waarschuwing is het feit dat het hebben van een hond een van de meest milieubelastende keuzes is, samen met vliegen en gebruik van niet-herwinbare energie. Maar waarom verontreinigen honden zoveel? Het antwoord ligt voor de hand: omdat miljarden gezinnen een hond of meer hebben en die allen vlees eten, geproduceerd door dieren (vooral runderen), die methaan uitstoten en verder op land worden gehouden dat vaak illegaal ontbossing is. Het is niet zo dat individuele gedragingen geen belang hebben: alles wat we doen om emissies te verminderen is nuttig voor het milieu, maar er zijn meer of minder effectieve individuele bijdragen en de vier belangrijkste zijn het verminderen van vliegreizen, het kiezen van hernieuwbare energie, het veranderen van vervoersmiddelen (bijvoorbeeld het verminderen van auto-gebruik) en het beperken van vleesconsumptie, vooral rundvlees: maar het is vooral de veeteelt die een belangrijke rol speelt in de totale menselijke emissies, aangezien deze verantwoordelijk is voor ongeveer 35% van de broeikasgasemissies. Dus moet iemand die een hond heeft (een carnivoor) zich automatisch als vijand van het milieu voelen? Er is geen enkel mogelijke antwoord. In strikte getaltermen is de conclusie van wetenschappers over de impact van hondenvoer op emissies inderdaad niet triviaal, hoewel sommigen opmerken dat veel van het dierenvoer wordt geproduceerd met bijproducten uit de menselijke voedselindustrie, en dus zou de berekening van hondenvoer eigenlijk een "dubbele telling" van emissies opleveren. Er zijn dan ook aanpassingen die gedaan kunnen worden, met name het aanpassen van het dieet van familiehonden: niet zoveel naar een vegetarisch dieet (dat ethologische vragen oproept) maar naar "laag-koolstofvlees" (kip, insecten, etc.), wat eigenlijk een van de meest effectieve acties is die onderzoekers zelf aanbevelen om de impact van honden op emissies te verlagen. Er zijn ook positieve effecten die niet worden berekend maar vaak aanwezig zijn bij mensen die een hond hebben, zoals waarschijnlijk minder reizen of meer aandacht besteden aan de omgeving tijdens wandelingen, een factor die niet onderschat mag worden bij het opbouwen van morele gedragingen. Bovendien hebben recente Europese studies berekend dat het dieet van een gemiddelde hond niet, zoals eerder gedacht, een koolstofvoetafdruk heeft die vergelijkbaar is met die van een SUV, maar eigenlijk veel lager is, geschat op ongeveer 7% van de totale koolstofvoetafdruk van een gemiddelde EU-burger. Maar voldoet al dit om mensen die een hond hebben van de beschuldiging "verontreinigen" af te halen? Deze beschuldiging wordt voornamelijk gedaan door mensen die honden niet mogen of die hen zelfs "schuldig" noemen van het vervangen van baby's in mensenlevens, maar kan ook komen van extreme milieubewegingen die morele individuele gedragingen eisen, ook wanneer ze mensen de wil ontneemt om voor veranderingen in publieke beleidsperspectieven, bedrijfspraktijken of sociale normen te stemmen en te kamppen. "De acties die we ondernemen om de klimaatcrisis mee te beheersen, kunnen gedeeltelijk worden beïnvloed door hoe eenvoudig ze lijken of hoe effectief we ze denken, maar elke keuze van ons wordt ook bepaald door wat ons plezier geeft," schrijft Claire Elise Thompson in een artikel op Grist, herpubliceerd door Internazionale op 2 januari 2026. "Het is een essentieel element om betrokken en robuust te blijven in de strijd voor een betere toekomst. In dat opzicht hebben activiteiten met een hoog koolstofvoetafdruk zoals het bezit van een hond een waarde die verder gaat dan hun gewicht in termen van emissies." Kort samengevat benadrukt de Amerikaanse journalist, "het idee om nooit een hond te adopteren... lijkt alsof het een grote offer is... en de verdriet die ik voel bij de gedachte aan een toekomst zonder honden signaliseert nog een belangrijke factor bij het bespreken van motivatie om voor het klimaat te strijden: plezier," dat wil zeggen, een intens en fijn gevoel dat gedrag kan motiveren. Een concept dat niet begrepen wordt door een deel van de milieubeweging, maar goed begrepen wordt door oliebedrijven, multinationals en hun politieke vrienden, die de hervatting van de productie van fossiele brandstoffen presenteren als de enige die 'plezier' geeft aan veel dieselauto-rijders (en niet elektrische) of gaskachels (en niet induktie) die plotseling niet meer het gevoel hebben "verontreinigers" te zijn, maar actoren van energiestabiliteit en prijzen, waarvoor zelfs klimaatovereenkomsten kunnen worden opgeofferd! Laten we dus dankbaar zijn voor honden die in onze levens zijn en ons het 'plezier' geven dat ons elke dag helpt om onze kleine milieuvriendelijke gedragingen te praktiseren.
Origineel lezen (it)
Ma è davvero conveniente per la scienza e per l’ambientalismo puntare il dito sulla scelta di avere un cane? Chi ha a cuore l’ambiente, la natura, gli animali, la Terra e anche il futuro delle specie, compresa quella umana, interroga anzitutto se stesso sulle azioni che potrebbe compiere per contrastare il cambiamento climatico. Il riciclo è senz’altro l’azione quotidiana che più viene compiuta da queste persone, le stesse che consumano cibo a chilometri zero, cambiano le lampadine tradizionali con quelle a basso consumo e, potendoselo permettere, sostituiscono anche le fonti di energia della casa. A prescindere dal fatto che, secondo molti rapporti sull’ambiente, la maggior parte di questi comportamenti “virtuosi” – riciclo compreso – hanno un alto valore etico ma scarsa incidenza sulle emissioni (circa il 10% del totale) se non sono accompagnati da politiche pubbliche, ciò che pochi sanno e che viene riproposto ciclicamente come monito è il fatto che avere un cane è una delle scelte in assoluto più impattanti sull’ambiente, insieme ai voli aerei e all’impiego di energia non rinnovabile. Ma perché i cani inquinerebbero così tanto? La risposta è ovvia: perché sono miliardi le famiglie che hanno uno o più cani e tutti mangiano carne, che è prodotta da animali (soprattutto bovini) che rilasciano metano e, per di più, vengono allevati in terreni disboscati spesso illegalmente. Non che i comportamenti individuali non servano: tutto ciò che facciamo per ridurre le emissioni è utile all’ambiente, ma ci sono contributi individuali più o meno efficaci e i quattro maggiormente significativi sono ridurre i voli, scegliere energia rinnovabile, cambiare le modalità di trasporto (ad esempio riducendo l’uso dell’auto) e limitare il consumo di carne, soprattutto bovina: ma sono soprattutto gli allevamenti di bestiame ad avere un ruolo importante nelle emissioni antropiche totali dato che sono responsabili di circa il 35% delle emissioni di gas ad effetto serra. Quindi chi si accompagna a un cane (carnivoro) deve per forza sentirsi un nemico dell'ambiente? Non c’è una sola risposta possibile. In termini strettamente numerici, la conclusione degli scienziati sull’impatto che l’alimentazione dei cani ha sulle emissioni non è, infatti, banale, anche se qualcuno fa notare che gran parte del cibo per animali è prodotta usando sottoprodotti dell'industria alimentare umana e, perciò, il calcolo sull’alimentazione canina produrrebbe di fatto una “doppia contabilizzazione” delle emissioni. Ci sono, poi, aggiustamenti da poter mettere in campo, primo tra tutti cambiare l’alimentazione dei cani di famiglia: passare non tanto a una dieta vegetariana (che pone interrogativi etologici) quanto a “carni a minore intensità di carbonio” (tacchino, insetti, ecc.) che addirittura è una delle azioni indicate come più efficaci dagli stessi ricercatori per ridurre l’impatto della presenza dei cani sulle emissioni. Ci sono poi gli effetti (positivi) non calcolati ma spesso presenti in chi si accompagna a un cane, come presumibilmente viaggiare meno o durante le passeggiate prestare maggiore attenzione all’ambiente circostante, un fattore non da poco per assumere comportamenti virtuosi. Non solo, ma recenti studi europei hanno calcolato che l'alimentazione di un cane medio non ha, come si pensava, un'impronta di carbonio paragonabile a quella di un SUV, ma sia in realtà molto inferiore, stimabile intorno al 7% dell'impronta di carbonio totale di un cittadino medio dell'UE. Ma tutto questo basta a sottrarre coloro che vivono con un cane dall’accusa di “inquinare”? E' un’accusa mossa soprattutto da chi non ama i cani o li ritiene addirittura “colpevoli” di aver sostituito i neonati nelle vite delle persone, ma che può provenire anche da quell’ambientalismo estremo che pretende comportamenti virtuosi individuali anche quando fanno perdere alle persone la voglia di votare e militare per cambiare le politiche pubbliche, le pratiche aziendali o le norme sociali. “Le azioni che mettiamo in pratica per cercare di mitigare la crisi climatica – scrive Claire Elise Thompson in un articolo su Grist ripreso da Internazionale del 2 gennaio 2026 – possono essere motivate in parte da quanto ci risultano facili o da quanto le riteniamo efficaci, ma ogni nostra scelta è anche motivata da ciò che ci dà gioia. È un elemento essenziale per rimanere impegnati e resilienti nella lotta per un futuro migliore. In questo senso, attività ad alta intensità di carbonio come possedere un cane hanno un valore che va al di là del loro peso in termini di emissioni”. In sostanza, sottolinea la giornalista statunitense “l’idea di non adottare mai un cane (…) mi sembra un sacrificio immenso (…) e la tristezza che provo al pensiero di un futuro senza cani mi segnala un altro fattore importante quando si parla di motivazione per impegnarsi a difendere il clima: la gioia”, vale a dire un’emozione intensa e piacevole in grado di motivare i comportamenti. Un concetto non capito da parte di una fetta del movimento ambientalista, ma ben compreso, invece, dai petrolieri, dalle multinazionali e dai politici loro amici, che stanno spacciando la ripresa della produzione di combustibili fossili come la sola in grado di dare “gioia” ai molti possessori di auto a gasolio (e non elettriche) o di fornelli a gas (e non ad induzione) che improvvisamente non si sentono più “inquinatori”, ma attori di una stabilità energetica e dei prezzi in nome della quale si possono far saltare anche gli accordi sul clima! Dunque, ringraziamo i cani di esserci nelle nostre vite e di darci la “gioia” che, ogni giorno, ci aiuta a praticare i nostri piccoli comportamenti utili all'ambiente.
Gelist 4 maanden geleden
