Il prezzo di vivere più a lungo adopteren
Kruisbried · Onbekend · Volwassen · 8 jaren
Een elixir voor een lang leven voor honden. In de afgelopen eeuw had de Amerikaanse schrijfster Agnes Sligh Turnbull goed uitgedrukt het verdriet van veel mensen dat "het leven van honden te kort is". Daarna hebben diergeneeskundige en ethologische wetenschappen uitzonderlijke ontwikkeling geboekt en zijn de omstandigheden verbeterd, maar lage levensverwachting blijft voor honden "hun enige echte gebrek". Toch kan het elixir voor een lang leven een naam hebben: Igf-1, het hormoon dat een team van een Amerikaanse biotechnologiebedrijf onderzoekt en experimenteert om de correlatie tussen de concentratie ervan in het bloed en de levensverwachting van honden vast te stellen. Het doel (natuurlijk met economische waarde) is het leven van grote en gigantische honden te verlengen, die een levensverwachting hebben rond de 8 jaar, maar ook om de levensverwachting van middelgrote honden te verhogen, die gemiddeld ongeveer 15 jaar leven. Voor kleine honden zorgt hun genetica echter al voor dit, omdat het Igf-1-hormoon op laag niveau aanwezig is, wat er toe leidt dat ze hun levensduur bereiken en zelfs overschrijden van 20 jaar. Dus de onderzoek doel is om een medicijn te creëren dat de Igf-1 niveaus kan verlagen zowel bij grote honden als oudere honden, en het Amerikaanse bedrijf verwacht de komst van het medicijn op de markt tegen 2025. Igf-1 (of somatomedin) is een krachtige groeifactor voor cellen en is onderdeel van een groep hormonen (peptiden) die centraal staan in studies en debatten over hun effect, nog niet volledig duidelijke, op het leven van zoogdieren: voor mensen wordt het besproken in verband met veel organenziekten en neurodegeneratieve ziekten (zoals ALS, bijvoorbeeld), maar ook simpelweg om een positie in of tegen de consumptie van melk en zuivelproducten, voedsel waarin het insuline-achtige groeifactor (IGF-1) onder de hormonen aanwezig is die kunnen bijdragen aan ouderdom of kanker veroorzaken. Dus in het geval van onderzoek naar de verlenging van de levensduur van honden, is het waarschijnlijk dat de hoofdproblemen niet alleen de prijs van dit medicijn zullen zijn - een factor die lijkt te zijn het belangrijkste obstakel in de therapeutische toepassing in de menselijke geneeskunde - maar ook morele en culturele problemen die moeten worden aangepakt en opgelost, zoals die betrekking hebben op de kosten/baten van een verlengd leven voor de hond en niet alleen voor de individuele mens. Op dit moment is dus het enige wat echt te denken en reflecteren is om je hond (of kat, of vos of konijn) te verplichten om de kwaliteit van het bestaan te verbeteren die gegarandeerd wordt door een genetica die echter mogelijk gediscrimineerd kan worden door de context waarin het leeft (voeding, verzorging, lichamelijk en mentaal welzijn): een verplichting die moet worden vervuld niet alleen wanneer het jong, sterk en mooi is, maar gedurende de tijd dat deze in ons leven aanwezig is, tot de dood ons scheidt.
Origineel lezen (it)
Un elisir di lunga vita per i cani Nel secolo scorso, la scrittrice americana Agnes Sligh Turnbull aveva ben espresso il rammarico di tanti umani sul fatto che “la vita dei cani è troppo breve”. Poi le scienze veterinarie ed etologiche hanno registrato uno sviluppo eccezionale e le cose sono migliorate, ma la bassa longevità è rimasta per i cani ancora “la loro unica, vera colpa”. Ma l'elisir di lunga vita potrebbe avere un nome: Igf-1, ossia l’ormone che un’equipe di una società biotecnologica statunitense sta studiando e sperimentando per stabilire la correlazione tra i suoi livelli in circolazione e la longevità dei cani. L’obiettivo (ovviamente con valenza economica) è di prolungare la vita soprattutto ai cani di taglia grande e gigante, che hanno aspettative di vita intorno agli 8 anni, ma anche di aumentare quella dei cani di taglia media che mediamente vivono più o meno 15 anni. Per i piccoli, invece, ci pensa già la loro genetica, che fa sì che l’ormone Igf-1 sia presente a livelli bassi, col risultato di far loro raggiungere e superare anche i 20 anni di vita. La ricerca punta, dunque, a creare un farmaco in grado di ridurre i livelli di Igf-1 sia nei cani di taglia grande, sia in quelli anziani e la società statunitense prevede l’arrivo del farmaco sul mercato nel 2025. L’Igf-1 (o somatomedina) è un potente fattore di crescita cellulare e fa parte di quel gruppo di ormoni (peptidi) che sono al centro di studi e dibattiti per il loro effetto, non ancora del tutto chiarito, sulla vita dei mammiferi: per l’uomo se ne parla con riferimento a molte malattie degli organi e a quelle neurodegenerative (come la SLA ad esempio), ma anche semplicemente per schierarsi a favore o contro il consumo di latte e latticini, alimenti in cui il fattore di crescita insulino-simile (IGF-1) è tra gli ormoni presenti in grado di sostenere l'invecchiamento ovvero di provocare il cancro. Dunque, anche nel caso della ricerca sull’aumento della longevità dei cani, è probabile che tra i problemi principali non ci sarà solo il prezzo di questo farmaco – fattore che sembra essere l’ostacolo principale nell’uso terapeutico in ambito umano – ma anche questioni di tipo etico e culturale che andranno affrontate e risolte, come, ad esempio, quella relativa ai costi/benefici della vita prolungata per il cane e non soltanto per l'umano di turno. Al momento, quindi, l’unica cosa a cui davvero pensare e su cui davvero riflettere è di impegnarsi col proprio cane (o gatto, o furetto o coniglio) a migliorare la qualità dell' esistenza a lui garantita da una genetica che potrebbe però essere compromessa dal contesto in cui vive (alimenti, cure, benessere fisico e mentale): un impegno che va assolto non solo quando è giovane, forte e bello, ma per tutto il tempo della sua presenza nella nostra vita, ossia finchè…morte non ci separi.
Gelist 5 maanden geleden
