Adopter Pedro (Otto)
Border Collie · Mand · Ung · 1 år
Dette er Otto, i dyreomtallet kalder de ham Pedro, men i den uddannelsesfamilie, hvor han nu er, har de kaldt ham Otto siden slutningen af september. Vi starter fra begyndelsen, som var slutningen af september 2025, da Otto blev fundet sammen med sin bror Pip. De gik alene på gaderne. Heldigvis blev de fanget og taget til omtallet. Det viste sig hurtigt, at begge af dem var helt uskabte til noget. Ingenting med mennesker, ingen halsbånd, ingen snor, intet færdigt mad fra en skål, intet larm, og bare at gå igennem en dør ind eller ud var allerede for meget. Mens Pip hurtigt tilpasste sig, lod sig understøtte af folk i omtallet og lærte tingene, blev Otto mere og mere bange for alt og alle. På grund af alle stimulanser, konstant skiftende ansigter og dårlig socialisering øgede spændingen og stresset i hans krop, hvilket gjorde det mere og mere svært for ham at tilpasse sig og lære. I slutningen af september blev han flyttet til en uddannelsesfamilie, hvor de virkelig startede fra nul med hans socialisering. Han brugte de første måneder i et separat legeområde med en kasse, der var forbundet til egen havezone, for at tilpasse sig, fordi det desperat var nødvendigt. De krævede intet af ham. De lod ham bare være, lod stresset forsvinde fra hans krop. De lærte ham bare, at mennesker ikke er skræmmende, at husholdningslarm er "normal", og at hunde generelt gør deres affald udenfor. I den uddannelsesfamilie, hvor han bor, er der tre andre hunde til stede, og da han følte sig mere komfortabel, blev han også mere nysgerrig på de andre hunde. Gradvist stoppede han med at være bange for hver lyd, stopper med at skjule sig i sin kasse ved hvert bevægelse, og begyndte at blive mere vant til at leve i huset. Dog forblev han hyperopmærksom, havde en lang genoptræningsperiode og havde svært ved at lære nye ting. Han holdt hovedsageligt fast i "hundenes legeområde og kassen er sikre, alt andet udenfor er ekstremt spændende." Efter at have diskuteret med dyrlægen begyndte vi at give ham anibidiol fra december, og det har hjulpet ham meget. Siden han fik det, har hans genoptræningsperiode været meget kortere, og hans nysgerrighed har overvundet hans frygt. Når han vågnede til at komme ud af sit sikre legeområde oftere, begyndte han at markere inde i huset, og det blev besluttet, at han skulle kastreres. Det hjalp meget godt, og siden da har han ikke urineret inde mere. Ved høje stressperioder eller under store ændringer har han stadig nogle gange et uheld inde, men ellers er han fuldt ud husren. Fra marts har fængslet været løsladt, kun hans egen kasse er tilbage, og han deltager fuldt i rutinen. Han tages ikke ud endnu, fordi han stadig finder det for spændende, men han er havebeskyttet. Der er stadig meget træning med Otto, foruden den grundlæggende socialisering i huset, at blive vant til mennesker og leve med mennesker, og træningen i at blive husren, er der stadig meget, han kan udvikle sig yderligere. Vi er nu på et punkt, hvor vi kan sætte en anti-udflugtsjak på ham uden nogen spænding, og han våger til at gå rundt i huset mens han er i snor, men alt, der sker uden for porten, synes stadig meget spændende for ham. Nu fokuserer vi på at få ham gradvist og på egen tempo vant til dette, således at håndteret, at han kan gå på promenade udenfor og lære, at det er meget mere at se og opdage end kun alt det inde. Han havde også lidt grænser over for andre hunde. Det tog noget tid og mange vejledninger, men nu forstår han, at der er grænser i kontakt med andre hunde og at andre hunde ikke altid er glade over alt. Han har mere respekt for de andre pakemedlemmer og bliver korrekt rettet, når han går for vidt. Derfor kunne han indsættes godt i et hjem, hvor en anden stabil, tydelig hund allerede er til stede. Dette kunne også hjælpe ham med at bygge selvtillid under ude-træningen. Otto er virkelig en meget venlig og mild hund. Det er svært for ham at bygge et tillidsforhold, men når han tillider dig, er han virkelig din bedste kammerat. Hans præference er kvinder, men med lidt tålmodighed og mange belønninger kan han også tilpasse sig mandlige selskaber. Han har en stor forbindelse til sin uddannelsesmor og laver endda trick med hende. Han kan allerede sidde, række hænder, ligge, give hænder og kys, og han elsker at snuble mod hende på sofaen. Når hans uddannelsesmor kommer hjem, hopper han rundt med entusiasme, får masser af omfamninger og kys, og vil være som en magnet overalt, hvor hun er. Heldigvis, når opspændingen i huset er lidt mindre, ligger han pænt på en pude. Otto er virkelig meget spansk.
Læs original (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Listet sidste måned
