Adoptera Pedro (Otto)
Border Collie · Han · Unge · 1 år
Detta är Otto, i djurhemmet kallade han Pedro, men i den mottagningsfamilj där han nu bor har de kallat honom Otto sedan slutet av september. Vi börjar från början, vilket var slutet av september 2025 när Otto hittades tillsammans med sin bror Pip. De vandrade själva på gatan. Lyckligtvis fångades de och togs till djurhemmet. Det blev snart tydligt att båda två inte var vana vid något alls. Inga människor, inga halsar, inga ledband, inga matfrukter, inga ljud, och bara att gå genom en dörr in eller ut var redan för mycket. Medan Pip snabbt anpassade sig, lät sig stödja av personalen i djurhemmet och lärde sig saker, blev Otto mer och mer rädd för allt och alla. På grund av alla stimulanser, konstant förändrande ansikten och dålig socialisering ökade spänning och stress i hans kropp, vilket gjorde det allt svårare för honom att vänja sig vid saker och lära sig. I slutet av september flyttades han till en mottagningsfamilj där de verkligen började om från början med hans socialisering. Han tillbrakte de första månaderna i ett separat bur med en kasse kopplad till en egen trädgård för att vänja sig, eftersom det desperat behövdes. De krävde ingenting av honom. De lät honom vara, lät stressen lämna hans kropp. De lärde honom bara att människor inte är skrämmande, att husljud är "normalt" och att hundar generellt gör sitt behov utanför. I den mottagningsfamilj där han bor finns det tre andra hundar, och när han kände sig mer bekväm blev han också mer nyfiken på de andra hundarna. Gradvis slöt han upp med att inte längre vara rädd för varje ljud, inte dölja sig i sin kasse vid varje rörelse, och började bli mer vän vid att bo i huset. Men han förblev hyperalert, hade lång återhämtningstid och hade svårt att lära sig nya saker. Han följde främst "burrunnen och kassen är säkra, allt utanför är extremt roligt." Efter diskussion med veterinären började vi ge honom anibidiol sedan december, och detta har hjälpt honom mycket. Sedan han fick det har hans återhämtningstid varit mycket kortare, och hans nyfikenhet har övervägande hans rädsla. När han vågade komma ut ur sin trygga bur oftare började han markera inne i huset, och det beslutades att han skulle kastreras. Det hjälpte mycket bra, och sedan dess har han inte prelat inne i huset. Vid hög stress eller under stora förändringar har han fortfarande ibland olycksskägg inne i huset, men globalt är han fullt husrein. Sedan mars har häktningen upphört, endast hans egna kasse finns kvar, och han deltar helt i rutinen. Han tas ännu inte ut eftersom han fortfarande finner det för roligt, men han är trädgårdssäker. Det finns fortfarande mycket träning med Otto eftersom, utöver grundläggande socialisering i huset, att vänja sig vid människor och leva med människor, och träningsuppgifter för att bli husrein, finns det mycket mer han kan växa in. Vi är nu i ett stadium där vi kan sätta en anti-flyktbälte på honom utan någon spänning, och han vågar promenera runt i huset med lejon, men allt som händer utanför porten verkar fortfarande mycket roligt för honom. Just nu ligger fokus på att långsamt och i hans egen takt få honom vän vid detta så att hoppas, i sin tur, kan gå promenader utanför och lära sig att det finns mycket mer att se och upptäcka än allt inne. Han hade även lite gränser mot andra hundar. Det tog lite tid och mycket vägledning, men han förstår nu att det finns gränser i kontakt med andra hundar och att andra hundar inte alltid är glada över allt. Han har mer respekt för andra packmedlemmar och korrigeras när han går över linjen. Därför skulle han kunna placeras väl i ett hem där en annan stabil, tydlig hund redan finns. Detta kan även hjälpa honom att bygga självförtroende under utomhusträningen. Otto är verkligen en mycket god och mjuk hund. Det är svårt för honom att bygga ett förtroendebaserat band, men när han förlitar sig på dig är han verkligen din bästa kamrat. Hans preferens är kvinnor, men med lite tålamod och många belöningar kan han också vänja sig vid manlig närvaro. Han har en stor koppling till sin mottagningsmor och gör till och med tricks med henne. Han kan redan sitta, ge hand, ligga, ge högre fem och kyssa, och han gillar att klibba mot henne på soffan. När hans mottagningsmor kommer hem hoppas han runt med entusiasm, får massor av umgänge och kyskningar och vill vara som en magnet överallt hon är. Lyckligtvis, när upphetsningen i huset har lagt sig, ligger han till slut fint på en kudde. Otto är verkligen mycket spelaktig.
Läs original (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Listade förra månaden
