Adottare Pedro (Otto)
Border Collie · Maschio · Giovane · 1 anno
Questo è Otto, nel rifugio per animali lo chiamavano Pedro, ma nella famiglia di accoglienza dove si trova ora, lo hanno chiamato Otto dal fine del settembre. Inizieremo dall'inizio, che era la fine del settembre 2025 quando Otto fu trovato insieme a suo fratello Pip. Erano in giro per strada da soli. Fortunatamente, sono stati catturati e portati nel rifugio. Presto è risultato chiaro che entrambi non erano abituati a niente. Nessuna persona, nessun collare, nessuna guinzaglio, nessun cibo da una ciotola, nessun rumore, e anche solo attraversare una porta dentro o fuori era già troppo. Mentre Pip si adattava rapidamente, si faceva sostenere dalle persone nel rifugio e imparava le cose, Otto diventava sempre più spaventato da tutto e da tutti. A causa di tutti gli stimoli, delle facce costantemente cambianti e della scarsa socializzazione, la tensione e lo stress nel suo corpo aumentavano, rendendo sempre più difficile per lui abituarsi alle cose e imparare. Alla fine del settembre, è stato trasferito in una famiglia di accoglienza dove hanno davvero cominciato da capo con la sua socializzazione. Ha trascorso i primi mesi in un recinto separato con una cuccia collegata a un'area personale del giardino per abituarsi, perché era urgentemente necessario. Non gli hanno mai chiesto niente. Gli hanno solo lasciato essere, lasciando che lo stress uscisse dal suo corpo. Gli hanno insegnato che le persone non sono paurose, che i rumori domestici sono "normali" e che i cani fanno i bisogni all'esterno. Nella famiglia di accoglienza dove si trova, ci sono tre altri cani presenti, e man mano che si sentiva più a proprio agio, è diventato anche più curioso verso gli altri cani. Gradualmente ha smesso di aver paura di ogni rumore, di nascondersi nella sua cuccia per ogni movimento e ha iniziato ad abituarsi sempre di più a vivere in casa. Tuttavia rimaneva iperattento, aveva un lungo tempo di recupero e aveva difficoltà ad imparare nuove cose. Si atteneva principalmente al concetto che "il recinto e la cuccia sono sicuri, tutto quello che sta fuori è estremamente eccitante". Dopo aver parlato con il veterinario, abbiamo iniziato a dargli anibidiol dal dicembre, e ciò ha aiutato molto. Da quando l'ha preso, il suo tempo di recupero è stato molto più breve e la sua curiosità ha superato la sua paura. Quando ha osato uscire più spesso dalla sua sicura cuccia, ha iniziato a segnare dentro casa, e si è deciso che sarebbe stato castrato. Questo è andato molto bene e da allora non ha mai urinato all'interno. In momenti di alto stress o durante grandi cambiamenti, ancora a volte ha un incidente dentro casa, ma complessivamente è completamente addestrato. Dal marzo, la detenzione è stata tolta, rimane solo la sua cuccia e partecipa pienamente alla routine. Non viene ancora portato fuori perché ancora trova troppo eccitante, ma è sicuro nel giardino. C'è ancora molto lavoro con Otto perché, oltre alla base della socializzazione in casa, abituarsi alle persone e vivere con loro, e all'addestramento a non fare i bisogni dentro casa, c'è molto che può sviluppare. Ora siamo in un punto in cui possiamo mettergli un finimento anti-scappatoia senza alcuna tensione, e osa girare intorno alla casa con il guinzaglio, ma tutto ciò che succede fuori dal cancello sembra ancora molto eccitante per lui. Al momento, l'attenzione è su farlo abituare lentamente e a suo ritmo a questo, in modo che forse, con il tempo, possa uscire a passeggio e imparare che c'è molto di più da vedere e scoprire rispetto a tutto ciò che sta dentro. Aveva anche pochi limiti nei confronti degli altri cani. Ci è voluto un po' di tempo e molta guida, ma ora capisce che ci sono limiti nel contatto con altri cani e che gli altri cani non sono sempre felici di tutto. Ha più rispetto per gli altri membri del branco e viene corretto quando va oltre. Quindi potrebbe essere ben sistemato in una casa dove è già presente un altro cane stabile e chiaro. Questo potrebbe persino aiutarlo a costruire la fiducia durante l'addestramento all'aperto. Otto è veramente un cane molto dolce e gentile. È difficile per lui costruire un legame di fiducia, ma una volta che si fida di te, è davvero il tuo migliore compagno. La sua preferenza è per le donne, ma con un po' di pazienza e tanti biscotti, può abituarsi anche alla compagnia maschile. Ha un grande legame con la sua madre di accoglienza e fa anche trucchi con lei. Sà sedersi, scambiare la zampa, sdraiarsi, fare il saluto alto e baci, e gli piace accoccolarsi contro di lei sul divano. Quando la madre di accoglienza torna a casa, saltella con entusiasmo, riceve tanti abbracci e baci e vuole essere come un magnete ovunque lei sia. Fortunatamente, una volta che l'eccitazione in casa si è calmata, si sdraia elegantemente su un cuscino. Otto è veramente molto giocoso.
Leggi originale (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Elencati mese scorso
