Υιοθετήστε τον/την Pedro (Otto)
Border Collie · Αρσενικό · Νεαρό · 1 έτος
Ο Οττο, στο φιλανθρωπικό κέντρο τον ονόμασαν Πέδρο, αλλά στην οικογένεια υποδοχής στην οποία βρίσκεται τώρα, τον λένε Οττο από το τέλος Σεπτεμβρίου. ξεκινάμε από την αρχή, που ήταν το τέλος του Σεπτεμβρίου 2025 όταν ο Οττο βρέθηκε μαζί με τον αδερφό του Πιπ. Εκείνοι κυκλοφορούσαν μόνοι τους στους δρόμους. Καλό είναι που τους πιασαν και τους έφεραν στο φιλανθρωπικό κέντρο. Είχε γρήγορα γίνει κατανοητό ότι και οι δύο ήταν πλήρως ανεξάρτητοι από οτιδήποτε. Από ανθρώπους, από φανερώματα, από περιστροφές, από φαγητό από πιάτο, από θόρυβο, και από την απλή κίνηση να περάσει από μια πόρτα μέσα ή έξω, ήταν ήδη πολύ πολύ δύσκολο. Ενώ ο Πιπ αρχίζει γρήγορα να προσαρμόζεται, αφήνει τους ανθρώπους του φιλανθρωπικού κέντρου να τον υποστηρίζουν, και να μαθαίνει πράγματα, ο Οττο απλώς έγινε όλο και πιο φοβισμένος για όλα και για όλους. Λόγω των πολλαπλών ερεθισμάτων, των συνεχών αλλαγών στα πρόσωπα και της κακής κοινωνικοποίησης, η τάση και το άγχος στο σώμα του συνεχίζουν να αυξάνονται, καθιστώντας όλο και πιο δύσκολο το να αποκτήσει εξοικίωση με τα πράγματα και να μαθαίνει. Το τέλος του Σεπτεμβρίου τον μεταφέραν σε μια οικογένεια υποδοχής όπου πράγματι ξεκίνησαν από την αρχή με την κοινωνικοποίησή του. Πέρασε τις πρώτες μήνες σε ξεχωριστό σχοινιά από το οποίο συνδέονταν μια κατοικία για να ταυτοτικοποιηθεί, γιατί αυτό ήταν απελπιστικά απαραίτητο. Δεν ζήτησαν τίποτα απ' αυτόν. Απλώς τον αφήναν να είναι, να αποφύγει το άγχος. Μόνο τους μάθαν ότι οι άνθρωποι δεν είναι φοβεροί, ότι τα θόρυβα της οικίας είναι "κανονικά" και ότι τα σκυλιά γενικά κάνουν την υγιεινή τους έξω από τις ανάγκες τους. Στην οικογένεια υποδοχής στην οποία βρίσκεται, υπάρχουν τρία ακόμη σκυλιά και αφού αισθανόταν όλο και πιο άνετος, αρχίζει να είναι πιο ενδιαφέρον για τα άλλα σκυλιά. Αργά-αργά σταμάτησε να φοβάται κάθε ήχο, να κρύβεται στο καταφύγιό του σε κάθε κίνηση και αρχίζει να εξοικιώνεται όλο και περισσότερο με τη ζωή στο σπίτι. Ωστόσο παρέμεινε υπερασπιστικός, είχε μεγάλο χρονικό διάστημα αποκατάστασης και είχε δυσκολία στη μάθηση νέων πραγμάτων. Κυρίως κρατήσε την ιδέα "το σχοινιά και το καταφύγιο είναι ασφαλή, όλα έξω είναι πολύ ενδιαφέρον." Μετά τη συζήτηση με τον κτηνίατρο ξεκινήσαμε να του δίνουμε anibidiol από το Δεκέμβριο και αυτό του βοήθησε πολύ. Από τότε, το χρονικό διάστημα αποκατάστασής του ήταν πολύ μικρότερο και η θερμοκρασία του αποκαταστήσατο από το φόβο. Όταν το άνοιγε πιο συχνά το ασφαλές σχο
Διάβασε αρχικό (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
