Adotar Pedro (Otto)
Border Collie · Macho · Jovem · 1 ano
Este é Otto, no abrigo animal eles o chamavam de Pedro, mas na família de acolhimento onde ele está agora, eles o chamam de Otto desde o final de setembro. Vamos começar do início, que foi o final de setembro de 2025 quando Otto foi encontrado junto com seu irmão Pip. Eles andavam pelas ruas sozinhos. Felizmente, eles foram capturados e levados ao abrigo. Logo ficou claro que ambos estavam totalmente desacostumados a tudo. Nenhuma pessoa, nenhuma coleira, nenhum guia, nenhuma comida de tigela, nenhum barulho, e apenas passar por uma porta para entrar ou sair já era demais. Enquanto Pip se adaptou rapidamente, deixou-se apoiar pelas pessoas do abrigo e pegou as coisas, Otto ficou cada vez mais com medo de tudo e de todos. Devido aos estímulos, às faces constantemente mudando e à má socialização, a tensão e o estresse no seu corpo aumentaram continuamente, tornando cada vez mais difícil para ele se acostumar com as coisas e aprender. No final de setembro, ele foi transferido para uma família de acolhimento, onde realmente começaram do zero com sua socialização. Ele passou os primeiros meses em um recinto separado com uma caixa conectada a uma área própria de jardim para se acostumar, pois isso era desperatemente necessário. Eles não esperavam nada dele. Eles apenas o deixaram ser, deixaram o estresse sair do seu corpo. Eles apenas lhe ensinaram que as pessoas não são assustadoras, que os sons domésticos são "normais" e que os cães geralmente fazem suas necessidades fora. Na família de acolhimento onde ele está, há três outros cães presentes, e à medida que ele se sentiu mais confortável, também se tornou mais curioso sobre os outros cães. Gradualmente, ele parou de ter medo de todo som, parou de se esconder na sua caixa a cada movimento e começou a se acostumar mais com viver em casa. No entanto, ele permaneceu muito alerta, tinha um longo tempo de recuperação e teve dificuldade em aprender coisas novas. Ele seguiu principalmente "o recinto do kennel e a caixa são seguros, tudo fora é extremamente emocionante". Após conversar com o veterinário, começamos a dar a ele anibidiol desde dezembro, e isso o ajudou muito. Desde que ele recebeu isso, seu tempo de recuperação foi muito mais curto e sua curiosidade superou seu medo. Quando ele ousou sair mais frequentemente do seu kennel seguro, começou a marcar dentro de casa, e foi decidido que ele seria castrado. Isso ajudou muito bem, e desde então ele não urinou mais dentro de casa. Em momentos de alto estresse ou durante grandes mudanças, ele ainda tem acidentes ocasionalmente dentro de casa, mas em geral está totalmente treinado para usar o banheiro. Desde março, o confinamento foi levantado, apenas sua própria caixa permanece, e ele participa plenamente da rotina. Ele ainda não é levado para fora porque ainda acha muito excitante, mas está seguro no jardim. Ainda há muito treinamento com Otto, pois além da socialização básica em casa, se acostumar com pessoas e viver com pessoas, e o treino de usar o banheiro, ainda há muito que ele pode crescer. Estamos agora num ponto em que podemos colocar um cinto antifuga nele sem nenhuma tensão, e ele ousa andar pela casa com a coleira, mas tudo que acontece fora da cerca ainda parece muito emocionante para ele. No momento, o foco é gradualmente e no seu próprio ritmo acostumá-lo com isso, de modo que, esperamos, no futuro ele possa ir para passeios fora e aprender que há muito mais para ver e descobrir do que tudo dentro. Ele também tinha poucas fronteiras em relação a outros cães. Levou algum tempo e muita orientação, mas agora ele entende que existem limites no contato com outros cães e que outros cães não estão sempre felizes com tudo. Ele tem mais respeito pelos membros da manada e é corrigido quando vai além do limite. Por isso, ele poderia ser bem colocado em uma casa onde outro cão estável e claro já esteja presente. Isso até poderia ajudá-lo a ganhar confiança durante o treino externo. Otto é verdadeiramente um cão muito gentil e amável. É difícil para ele construir um vínculo de confiança, mas assim que ele confia em você, ele é verdadeiramente seu melhor companheiro. Sua preferência é por mulheres, mas com um pouco de paciência e muitos petiscos, ele também pode se acostumar com a companhia de homens. Ele tem uma grande conexão com sua mãe de acolhimento e até faz truques com ela. Ele já sabe sentar, cumprimentar com a pata, deitar, dar tapinhas nas mãos e beijos, e gosta de se agarrar a ela no sofá. Quando sua mãe de acolhimento volta para casa, ele pula em volta com entusiasmo, recebe muitos abraços e beijos e quer ser como um ímã em todos os lugares onde ela está. Felizmente, depois que a excitação em casa diminui, ele finalmente se deita bonitamente em um travesseiro. Otto é realmente muito brincalhão.
Ler original (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Listado mês passado
