Pedro (Otto) adoptieren
Border Collie · Männlich · Jung · 1 Jahr
Dies ist Otto, in der Tierheim-Bezeichnung nannten sie ihn Pedro, aber in der Pflegefamilie, in der er jetzt ist, nennen sie ihn Otto seit Ende September. Wir beginnen von vorne, was das Ende September 2025 war, als Otto mit seinem Bruder Pip gefunden wurde. Sie waren alleine auf den Straßen unterwegs. Glücklicherweise wurden sie gefangen und ins Tierheim gebracht. Es stellte sich bald heraus, dass beide völlig ungewohnt waren. Keine Menschen, keine Halsbänder, keine Leinen, kein Futter aus einer Schüssel, keine Geräusche, und einfach nur durch eine Tür rein oder raus zu gehen, war bereits zu viel. Während Pip schnell anpasste, sich von den Leuten im Tierheim unterstützen ließ und Dinge aufnahm, wurde Otto immer mehr Angst vor allem und jedem. Aufgrund all der Reize, der ständigen wechselnden Gesichter und der schlechten Sozialisierung stieg die Anspannung und der Stress in seinem Körper kontinuierlich, wodurch es immer schwieriger wurde, sich an Dinge und Lernen zu gewöhnen. Ende September wurde er in eine Pflegefamilie verlegt, wo sie wirklich von Grund auf mit seiner Sozialisierung begannen. Er verbrachte die ersten Monate in einem separaten Laufbereich mit einem Käfig, der mit einem eigenen Gartenbereich verbunden war, um sich anzupassen, denn das war dringend nötig. Sie verlangten nichts von ihm. Sie ließen ihn sein, ließen den Stress aus seinem Körper entweichen. Sie lehrten ihn nur, dass Menschen nicht beängstigend sind, dass Haushaltsgeräusche „normal“ sind, und dass Hunde ihre Notwendigkeiten meistens draußen erledigen. In der Pflegefamilie, in der er lebt, gibt es drei weitere Hunde, und als er sich sicherer fühlte, wurde er auch neugieriger gegenüber den anderen Hunden. Allmählich hörte er auf, jedes Geräusch zu fürchten, jede Bewegung in seinem Käfig zu verstecken und begann, sich mehr daran zu gewöhnen, im Haus zu leben. Doch er blieb hyperalert, hatte eine lange Erholungszeit und hatte Schwierigkeiten, neue Dinge zu lernen. Er hielt sich hauptsächlich an „der Käfiglaufbereich und die Kiste sind sicher, alles draußen ist extrem spannend.“ Nach Rücksprache mit dem Tierarzt haben wir seit Dezember ihm Anibidiol gegeben, und dies hat ihm sehr geholfen. Seitdem ist seine Erholungszeit viel kürzer, und seine Neugier hat seine Angst überwunden. Als er mutiger wurde, aus seinem sicheren Käfig herauszukommen, begann er, innen im Haus zu markieren, und es wurde entschieden, dass er kastriert werden sollte. Dies half sehr gut, und seitdem uriniert er nicht mehr innen. Zu Zeiten hoher Stress oder während großer Veränderungen hat er manchmal noch einen Unfall innen, doch insgesamt ist er vollständig stubenrein. Seit März ist die Einziehung aufgehoben, nur sein eigener Käfig bleibt, und er nimmt vollständig am Alltag teil. Er wird noch nicht rausgenommen, da er es immer noch zu spannend findet, aber er ist garden-sicher. Es gibt noch viel Training mit Otto, denn neben der Grundsozialisierung im Haus, dem Umgang mit Menschen und dem Leben mit Menschen sowie dem Stubenreintraining, gibt es noch viel, was er noch lernen kann. Wir sind nun an dem Punkt, an dem wir ihm ein Anti-Fluchtharness anlegen können, ohne dass er Spannung zeigt, und er wagt es, um das Haus mit Leine herumzugehen, doch alles, was außerhalb des Tores passiert, scheint immer noch sehr spannend für ihn. Im Moment liegt der Fokus darauf, ihn langsam und in seinem eigenen Tempo daran zu gewöhnen, damit hoffentlich mit der Zeit Spaziergänge draußen stattfinden können und er lernt, dass es viel mehr zu sehen und zu entdecken gibt als nur alles, was drinnen ist. Er hatte auch kaum Grenzen gegenüber anderen Hunden. Es dauerte etwas Zeit und viel Anleitung, aber er versteht nun, dass es Grenzen bei der Kontaktaufnahme mit anderen Hunden gibt und dass andere Hunde nicht immer glücklich über alles sind. Er hat mehr Respekt für die anderen Rudelmitglieder und wird korrigiert, wenn er die Grenzen überschreitet. Daher könnte er gut in einem Zuhause platziert werden, in dem bereits ein anderer stabiler, klarer Hund vorhanden ist. Dies könnte sogar dabei helfen, seine Sicherheit während des Trainings zu stärken. Otto ist wirklich ein sehr freundlicher und sanfter Hund. Es ist schwer für ihn, eine vertrauensvolle Beziehung aufzubauen, aber sobald er dich vertraut, ist er wirklich dein bester Begleiter. Seine Vorliebe gilt Frauen, aber mit etwas Geduld und vielen Leckerlis kann er sich auch an männliche Gesellschaft gewöhnen. Er hat eine großartige Verbindung zu seiner Pflegemutter und macht sogar Tricks mit ihr. Er kann schon sitzen, die Pfote geben, sich hinlegen, High-Five und Küssen geben und mag es, sich an sie auf dem Sofa zu kuscheln. Wenn seine Pflegemutter nach Hause kommt, springt er begeistert herum, bekommt viele Umarmungen und Küsse und will wie ein Magnet überall sein, wo sie ist. Glücklicherweise beruhigt er sich irgendwann nach der Aufregung im Haus und legt sich schön auf eine Kissen. Otto ist wirklich sehr spielsüchtig.
Original lesen (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Eingestellt letzten Monat
