Adoptoi Pedro (Otto)
Border Collie · Mies · Nuori · 1 vuosi
Tämä on Otto, eläinhuoltoasemassa häntä kutsuttiin Pedroksi, mutta hänellä on nyt toisessa huoltajaperheessä nimeltä Otto jo syyskuun lopusta lähtien. Aloitetaan alusta, joka oli syyskuun lopulla 2025, kun Otto löydetään yhdessä veljensä Pipin kanssa. He olivat kellastelleet kaduilla yksin. Onneksi he saatiin kiinni ja tuotua eläinhuoltoasemaan. Heti selvisi, että molemmat olivat täysin tottelemattomia mitään. Ei ihmisiä, ei kylttiä, ei ohjausviivoja, ei ruokaa pannusta, ei ääniä, ja vain huoneen oven avaaminen sisäänpäin tai ulospäin oli jo liian paljon. Kun Pip nopeasti sopeutui, antautui huoltoaseman henkilöstön tukemaan ja oppi asioita, Otto pelotti vain enemmän kaikkea ja kaikkia. Kaikki stimulanssit, jatkuvat kasvot ja huono sosiaalisoituminen lisäsivät jännitystä ja stressiä kehossaan, mikä teki asioihin tottumisen ja oppimisen vaikeammaksi. Syyskuun lopulla hänet siirrettiin huoltajaperheeseen, jossa alkoi todella alusta sosiaalisoitumisesta. Hän käytti ensimmäiset kuukaudet erillisen juoksualueen kotelon kanssa yhdessä oman puutarhan alueen kanssa sopeutuakseen, koska tämä tarvittiin äkillisesti. He eivät vaatineet mitään häntä. Ne vain antoivat hänelle olla, antoivat stressin poistua hänen ruumiistaan. Ne opettivat häntä, että ihmiset eivät ole pelottavia, kotiasusteet ovat "normaaleja", ja koirat tekevät tarpeensa ulkona. Huoltajaperheessä, jossa hän on nyt, on kolme muuta koiraa, ja kun hän tunsi itsensä turvallisemmin, hänestä tuli myös kiinnostuneempi muista koista. Vähitellen hän lopetti pelottamisen jokaisesta äänestä, lopetti piiloutumisen koteloon jokaisesta liikkeestä ja alkoi tottuuttaa asumaan talossa. Kuitenkin hän pysyi hyvin herkillä, hänen palautumisaikansa oli pitkä ja hänellä oli vaikeuksia oppia uusia asioita. Hän pysyi pääasiassa "kylvöjen ja koteloiden turvallisuudessa, kaikki ulkopuolella on erittäin mielenkiintoista." Keskustelun eläinlääkärin kanssa aloitimme anibidiolin annostuksen joulukuusta lähtien, ja se auttoi häntä hyvin. Koska hän sai tämän, hänen palautumisaikansa on ollut paljon lyhyempi, ja hänen intohimonsa on voittanut pelkoonsa. Kun hän rohkaistiin ulos kylvyttä useammin, hän alkoi merkitä talon sisällä, ja päätettiin, että hän otetaan leikattavaksi. Tämä toimi hyvin ja sitten hän ei enää päästänyt ulos talon sisällä. Joillain stressipisteillä tai suurissa muutoksissa hän vielä joskus saa onnettomuuden sisällä, mutta yleisesti hän on täysin kotiinottanut. Maaliskuusta lähtien rajoitukset poistettiin, vain hänen omasta kotelostaan jää, ja hän osallistuu täysin arkipäivään. Hän ei vielä oteta ulos, koska hän pitää sitä liian mielenkiintoisena, mutta hän on turvallinen puutarhassa. Otton kanssa on vielä paljon harjoitusta, koska lisäksi perusosioituutensa kotitalossa, tottumiseen ihmisiin ja elämiseen ihmisten kanssa, sekä kotiinottamiskoulutukseen, on vielä paljon, mitä hän voi kehittyä. Olemme nyt tilanteessa, jossa voimme asettaa hänen vasta-aineen hihansa ilman jännitystä, ja hän rohkaistuu kävelyyn talon ympäri hihalla, mutta kaikki, mitä tapahtuu ulkopuolella portin takana, näyttää edelleen erittäin mielenkiintoiselta. Nyt keskitymme hitaasti ja hänen ominaisnopeutensa mukaan hänelle tutustumiseen, jotta toivottavasti ajan mittaan hänen voi ottaa ulos kävelyyn ja oppia, että ulkopuolella on paljon nähtävää ja löydettävää, ei vain kaikki sisällä. Hänellä oli myös vähän rajat muita koita kohtaan. Se vaati jonkin aikaa ja paljon ohjausta, mutta hän ymmärtää nyt, että on olemassa rajat kontaktissa muiden koirien kanssa ja että muut koirat eivät aina ole iloisia kaikista. Hänellä on enemmän kunnioitusta muiden joukkueläpäisyyteen ja hänet korjataan, kun hän mennessään liian pitkälle. Siksi hän sopisi hyvin kotiin, jossa on jo toinen vakaa, selvä koira. Tämä voi auttaa häntä rakentamaan luottamusta ulkoisessa koulutuksessa. Otto on todella hyvä ja pehmeä koira. Hänellä on vaikea rakentaa luottamusta, mutta kun hän luottaa sinuun, hän on todella parhaasi ystävä. Hänen suosikkinsa ovat naiset, mutta hieman odotuksella ja monella suukohdolla hän voi myös tottuua miehen ympäristöön. Hänellä on hyvä yhteys omaan huoltajamammaan ja hän tekee hänelle tehtäviä. Hän voi istua, kätellä, pudotella, antaa korkeat viisarit ja kissat, ja hän haluaa nauttia siitä, että hän on kourahtanut naisen kanssa. Kun hänen huoltajamamman tulee kotiin, hän hyppii iloisesti ympäri, saa paljon abiarvoa ja suisia, ja haluaa olla magneetti joka kohdassa, missä hän on. Onneksi, kun kotitalossa ilo on hiljentyneet, hän lopulta nukahtaa kauniisti pehmeälle tuolille. Otto on todella toiveikas.
Lue alkuperäinen (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Listattu viime kuussa
