Adoptuj Pedro (Otto)
Border Collie · Męskie · Młody · 1 rok
To jest Otto, w szpitalu dla zwierząt nazywali go Pedro, ale w opiece opiekunów, gdzie teraz jest, nazywają go Otto od końca września. Zaczniemy od początku, który był końcem września 2025, gdy Otto został znaleziony razem z jego bratem Pip. Przemieszkiwali się sami po ulicach. Na szczęście zostali złapani i przekazani do schroniska. Wkrótce okazało się, że obydwoje byli całkowicie nieprzyzwyczajeni do czegokolwiek. Żadnych ludzi, żadnych pasek, żadnych smyczy, żadnej jedzenia z miski, żadnych dźwięków, a nawet przechodzenie przez drzwi wewnątrz czy na zewnątrz było już zbyt wiele. Gdy Pip szybko przyzwyczaił się, pozwolił sobie na wsparcie ludzi w schronisku i szybko nauczył się rzeczy, Otto stawał się coraz bardziej strachliwy do wszystkiego i wszystkich. Ze względu na wszystkie bodźce, stale zmieniające się twarze i słabe społecznościowanie, napięcie i stres w jego ciele rosły, co uczyniło coraz trudniejszym dostosowywanie się do rzeczy i naukę. Na koniec września został przeniesiony do opieki opiekunów, gdzie naprawdę zaczęli od zera z jego społecznościowaniem. Spędził pierwsze kilka miesięcy w oddzielnej klatce z klatką połączonej z własnym obszarem ogrodu, aby się przyzwyczaić, ponieważ to było pilnie potrzebne. Nic go nie pytali. Po prostu pozwalali mu być, pozwalali stresowi opuszczać jego ciało. Nauczyli go tylko, że ludzie nie są straszne, że dźwięki domowe są „normalne” i że psy ogólnie robią swoje potrzeby na zewnątrz. W opiece opiekunów, gdzie przebywa, są trzy inne psy, a gdy poczuł się bardziej komfortowo, zaczął być bardziej ciekawy innych psów. Stopniowo przestał się bać każdego dźwięku, przestał ukrywać się w klatce przy każdym ruchu i zaczął się lepiej przyzwyczajać do życia w domu. Jednak nadal był hiperalertyczny, miał długi czas regeneracji i trudności z uczeniem się nowych rzeczy. Głównie utrzymywał „klatka i klatka są bezpieczne, wszystko poza tym jest bardzo ekscytujące”. Po omówieniu z weterynarzem zaczęliśmy podawać mu anibidiol od grudnia, a to pomogło mu bardzo. Od czasu otrzymania tego, czas regeneracji był znacznie krótszy, a jego ciekawość pokonała strach. Gdy odważył się wychodzić z bezpiecznej klatki częściej, zaczął zaznaczać wnętrze domu, i postanowiono, że zostanie kastrowany. Pomogło bardzo, od tego czasu nie moczył w domu. W czasach wysokiego stresu lub podczas dużych zmian, nadal czasami ma wypadek w domu, ale ogólnie jest całkowicie domowo wychowany. Od marca ograniczenia zostały zdjęte, pozostała tylko jego własna klatka, a on pełni udział w rutynie. Nadal nie wychodzi, bo nadal znajduje to zbyt ekscytujące, ale jest zabezpieczony w ogrodzie. Wciąż jest dużo treningu z Ottym, ponieważ oprócz podstawowej społecznościowości w domu, przyzwyczajania się do ludzi i życia z nimi, oraz trenowania do domowego wychowania, jeszcze dużo może się rozwinąć. Teraz jesteśmy w punkcie, w którym możemy nałożyć na niego antyucieczny pasek bez żadnego napięcia, a on odważył się chodzić po domu przy smyczy, ale wszystko, co dzieje się za bramą, nadal wydaje mu się bardzo ekscytujące. Obecnie skupiamy się na stopniowym i w jego tempie przyzwyczajaniu się do tego, żeby nadzieję, że w czasie, może iść na spacer na zewnątrz i nauczyć się, że jest dużo więcej do zobaczenia i odkrycia niż tylko wszystko wewnątrz. Miał też niewielkie granice wobec innych psów. Potrzebowało trochę czasu i wielu wskazówek, ale teraz rozumie, że są granice kontaktu z innymi psami i że inni psi nie są zawsze szczęśliwi ze wszystkiego. Ma więcej szacunku do innych członków tury i jest dobrze poprawiany, gdy przekracza linię. Dlatego mógłby dobrze trafić do domu, gdzie już żyje inny stabilny, jasny pies. To mogłoby pomóc mu zbudować pewność siebie podczas treningu na zewnątrz. Otto to naprawdę bardzo miły i łagodny pies. Trudno mu budować zaufanie, ale kiedy zaufa ci, jest twoim najlepszym towarzyszem. Jego preferencją są kobiety, ale z niewielką cierpliwością i wieloma przekąskami może się przyzwyczaić do męskiego towarzystwa. Ma świetny związek z opiekunką i robi cwany z nią. Może już siedzieć, potrząsać łapą, leżeć, dać wysoki uścisk i pocałunek, i lubi przytulać się do niej na kanapie. Kiedy opiekunka wraca do domu, skacze z entuzjazmem, otrzymuje wiele uścisków i pocałunków i chce być jak magnes wszędzie, gdzie ona jest. Na szczęście po spokojeniu się w domu, w końcu spokojnie leży na poduszce. Otto jest naprawdę bardzo zabawny.
Czytaj oryginał (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
