Adopter Pedro (Otto)
Border Collie · Hann · Ung · 1 år
Dette er Otto, i dyrehjemmet kalte de ham Pedro, men i den midlertidige familien hvor han nå bor har de kalt ham Otto siden slutten av september. Vi starter fra begynnelsen, som var slutten av september 2025 da Otto ble funnet sammen med broren sin Pip. De løp alene på gata. Heldigvis ble de fanget og tatt til dyrehjemmet. Det ble snart klart at begge av dem hadde ingen erfaring med noe som helst. Ingen mennesker, ingen halsbånd, ingen leder, ingen mat fra bolle, ingenting for å lytte til, og bare å gå gjennom en dør inn eller ut var allerede for mye. Mens Pip raskt tilpasset seg, la seg støtte av folk i dyrehjemmet, og lærte ting, ble Otto bare mer og mer redd for alt og alle. På grunn av alle stimulansene, de konstant skiftende ansikter og dårlig sosialisering, økte spenningen og stresset i kroppen hans stadig, gjorde det mer og mer vanskelig for ham å føle seg trygg og lære. I slutten av september ble han flyttet til en midlertidig familie der de virkelig startet fra bunnen med hans sosialisering. Han brukte de første månedene i en separert løpebane med et kasse forbundet til egen hageområde for å tilpasse seg, fordi dette var desperat nødvendig. De kravde ingenting av ham. De la ham være, la stresset forsvinne fra kroppen hans. De lærte bare ham at mennesker ikke er skremmende, at husholdningslyder er "normal", og at hunder generelt gjør sitt behov utenfor. I den midlertidige familien hvor han bor, er det tre andre hunder til stede, og etterhvert som han følte seg mer komfortabel, ble han også mer nysgjerrig på de andre hundene. Gradvis slapp han av frå å frykte hver eneste lyd, opphørte med å skjule seg i kassen ved hver bevegelse, og begynte å bli mer vant til å leve i huset. Likevel var han fortsatt hyperaktiv, hadde lang oppholdsperiode, og hadde vanskeligheter med å lære nye ting. Han holdt seg hovedsakelig til "kennel-løpebanen og kassen er trygt, alt ute er svært spennende." Etter å ha diskutert med dyktig veterinær, startet vi med anibidiol fra desember, og dette har hjulpet ham veldig godt. Siden han fikk dette, har oppholdsperioden hans vært mye kortere, og nysgjerrigheten har overvunnet frykten hans. Når han vågnet til å komme ut av sitt trygge kennel oftere, begynte han å markere inne i huset, og det ble bestemt at han skulle kastes. Dette hjalp svært godt, og siden da har han ikke pisset inne lenger. Under perioder med høy stress eller under store endringer, har han fortsatt noen ganger uønsket ulykke inne, men ellers er han fullt husren. Fra mars har isoleringen blitt opphevet, bare hans egen kasse blir igjen, og han deltar fullt ut i rutinen. Han tas ikke ut ennå fordi han fremdeles finner det for spennende, men han er sikret i hagen. Det er fortsatt mye trening med Otto fordi, bortsett fra grunnleggende sosialisering hjemme, å bli vant til mennesker og å leve sammen med mennesker, samt husren trening, er det fortsatt mye han kan utvikle seg videre. Vi er nå i et punkt der vi kan sette en anti-ekskapasjonsbærestokk på ham uten noen spenning, og han har mod til å gå rundt i huset med leder, men alt som skjer utenfor porten ser fremdeles svært spennende ut for ham. Akkurat nå er fokus på å gradvis og på hans egen takt få ham til å bli vant til dette slik at håpligvis, i løpet av tid, kan han gå tur utenfor og lære at det er mye mer å se og oppdage enn bare alt inne. Han hadde også lite grenser mot andre hunder. Det tok litt tid og masse veiledning, men han forstår nå at det finnes grenser når han møter andre hunder og at andre hunder ikke alltid er glade for alt. Han har mer respekt for de andre gruppemedlemmene og blir rettet når han går for langt. Derfor kunne han plasseres bra i en hjem hvor det allerede er til stede en stabil, tydelig hund. Dette kunne også hjelpe ham bygge selvtillit under utendørs trening. Otto er virkelig en svært vennlig og søt hund. Det er vanskelig for ham å bygge et tillitsforhold, men når han tilliter deg, er han virkelig din beste kjener. Hans preferanse er kvinner, men med litt tålmodighet og mange belønninger, kan han også bli vant til mannlig selskap. Han har en stor forbindelse med sin midlertidige mor og gjør selv tricks med henne. Han kan allerede sitte, gi hånd, legge seg, si høyfem og kysse, og han liker å kose seg mot henne på soffa. Når sin midlertidige mor kommer hjem, hopper han rundt med entusiasme, får masse omfamninger og kyss, og vil være som en magnet hvor hun er. Heldigvis, etter at opptøjet i huset har lagt seg, ligger han til slutt hyggelig på en kudd. Otto er virkelig meget spiss.
Les original (nl)
Dit is Otto, in het asiel hebben ze hem Pedro genoemd maar in het gastgezin waar hij zit noemen ze hem al sinds eind September Otto. We beginnen bij het begin en dat is begin September 2025 toen Otto samen met zijn broertje Pip gevonden werd. Ze zwierven met z’n tweetjes over straat. Gelukkig werden ze gevangen en meegenomen naar de opvang. Wat al vrij snel duidelijk werd was dat beide mannen helemaal niets gewend waren. Geen mensen, geen halsbandjes, geen riem, geen eten uit een voerbak, geen geluiden en gewoon door een deur naar binnen of naar buiten was eigenlijk al te veel. Waar Pip zich snel aanpaste, zich liet steunen door de mensen in de opvang en dingen oppikte werd Otto alleen maar banger voor alles en iedereen. Door alle prikkels, de steeds wisselende gezichten en slechte socialisatie liep de spanning en stress in zijn lijf steeds hoger op waardoor hij zich steeds meer afsloot en het ook steeds laster werd om hem aan dingen te kunnen laten wennen en dingen te leren. Eind September is hij naar een gastgezin gegaan waar ze echt vanaf de basis helemaal opnieuw zijn begonnen in zijn socialisatie. Hij heeft de eerste maanden in een afgezette kennel gezeten met een bench die zat aangesloten op een eigen stuk tuin om te kunnen acclimatiseren want dit was hard nodig. Ze hebben niets van hem gevraagd. Hem zichzelf laten zijn, de stress uit zijn lijfje. Hem alleen maar leren dat mensen niet eng zijn, dat huiselijke geluiden “normaal” zijn en dat hondjes over het algemeen buiten hun behoeftes doen. In het gastgezin waar hij verblijft zijn nog 3 andere honden aanwezig en hoe meer hij zich op zijn gemak ging voelen, hoe nieuwsgieriger hij ook werd naar de andere honden. Langzaamaan schrok hij niet meer van elk geluid, dook hij niet meer bij elke beweging angstig zijn bench in en begon hij steeds meer te wennen aan het leven in huis. Toch bleef hij hyperalert, was hij hersteltijd lang en had hij moeite met nieuwe dingen leren. Hij bleef voornamelijk hangen op “de kennel en bench zijn veilig, alles daarbuiten is ontzettend spannend”. In overleg met de dierenarts zijn we sinds december gestart met anibidiol en dit helpt hem echt gigantisch. Sinds hij dit krijgt is zijn hersteltijd veel korter en wint zijn nieuwsgierigheid het van de angst. Toen hij wat vaker uit zijn veilige kenneltje durfde te komen begon hij te markeren in huis en is besloten dat hij geneutraliseerd ging worden. Dit heeft heel erg goed geholpen en sinds dien plast hij niet meer binnen. Hij heeft bij hele hoge stress of bij een grote verandering af en toe nog een ongelukje binnen maar hij is over het grootste deel geheel zindelijk. Sinds Maart is de afzetting afgebroken en staat alleen zijn eigen bench nog op en draait hij volledig mee in het ritme. Hij wordt nog niet uitgelaten want dit vindt hij nog te spannend maar hij is wel tuin-zindelijk. Er wordt nog flink geoefend met Otto want los van de basis-socialisatie in huis, het wennen aan mensen en het leven met mensen en de zindelijkheidstraining is er nog veel waar hij in kan groeien. We zijn ondertussen zo ver dat we zonder spanning een anti-ontsnap tuigje bij hem om kunnen doen en hij aangelijnd in huis rond durft te lopen maar alles wat buiten de poort gebeurd vind hij nog heel erg spannend. Op dit moment ligt daar nu de focus op om hem daar heel langzaam en in zijn eigen tempo aan te laten wennen zodat hij hopelijk over een tijdje lekker mee buiten kan gaan wandelen en hij leert dat er nog veel meer te zien en ontdekken is dan enkel alles binnenshuis. Ook naar andere honden had hij weinig grenzen. Het heeft even geduurd en er is heel wat sturing voor nodig geweest maar hij snapt nu dat er grenzen zijn in het contact met andere honden en dat andere honden niet overal van gediend zijn. Hij heeft meer respect voor de overige roedelleden en laat zich prima corrigeren wanneer hij even over de streep gaat. Hij zou dus prima geplaatst kunnen worden op een plek waar al een andere stabiele, duidelijke hond aanwezig is. Dit zou hem zelfs kunnen helpen met vertrouwen opbouwen tijdens het oefenen buiten. Otto is echt een ontzettend lieve en zachte hond. Hij vind het lastig om een vertrouwensband op te bouwen, maar als hij je vertrouwd dan is hij echt je allerbeste maatje. Zijn voorkeur gaat uit naar vrouwen maar met een beetje geduld en veel lekkers kan hij ook wennen aan mannelijk gezeldschap. Hij heeft een hele goede klik met zijn pleegmama en doet zelfs al trucjes met haar. Hij kan al zitten, pootjes geven, liggen, high five’s en kusjes geven en hij ligt het liefst tegen haar aan geplakt op de bank. Wanneer zijn pleegmama thuis komt springt hij rond uit enthousiasme, wordt er flink geknuffeld en gekust en wil hij het liefst als een soort van magneet overal bij zijn waar ze is. Gelukkig gaat hij, wanneer de opwinding in huis gezakt is, uiteindelijk ook gewoon lekker op een kussen liggen. Otto is echt ontzettend speels. Hij wil niets liever dan met knuffels spelen, deze uit elkaar trekken, ne
Listet forrige måned
